اروتیک آیت عباس

آیت عباس قومی کابیلی از کوه‌های بیبان هستند، سرزمینی سخت که کابیلی کوچک در آن به سوی دشت‌های مرتفع شرق الجزایر فرومی‌ریزد. بسیاری از طایفه‌های کابیلی نام و روستاهای ویژه خود را دارند. آنچه آیت عباس را متمایز می‌کند این است که زمانی دولت مستقل خود را داشتند. حدود سه قرن، قلعه کوهستانی‌شان، Beni Abbès، مقر پادشاهی مستقلی بود که با الجزایر، اسپانیا و رقبای کابیلی خود بر پایه شرایط خودش رفتار می‌کرد. نباید آنان را با بنی عباس، شهر واحه‌ای در صحرا که دور به جنوب غربی است، اشتباه گرفت. روستاهایشان بر بلندی‌های بالای دره Soummam قرار دارد، در اطراف Ighil Ali و کلعه قدیمی، در آنچه اکنون استان Béjaïa نامیده می‌شود. آنان به زبان کابیلی سخن می‌گویند که زبانی بربری است، و نزدیک مرز زبانی زندگی می‌کنند: اگر از Biban به سوی جنوب و دشت Medjana بگذرید، زبان عربی غالب می‌شود. آنان مسلمان سنی مذهب مالکی هستند. در روستاها، خاندان‌های مرابط و خانقاه‌های صوفی مدت‌هاست که این ایمان را بیش از عالمان دوردست شکل داده‌اند. Ighil Ali همچنین یکی از عجیب‌ترین رشته‌های تاریخ کابیلی را پدید آورد: خاندان Amrouche که به کاتولیک گرویده بودند. پسرشان Jean شاعر شناخته‌شده‌ای به زبان فرانسه و گوینده رادیو شد.

یک پادشاهی کوهستانی

این پادشاهی در آغاز قرن شانزدهم پدید آمد، پس از آنکه اسپانیایی‌ها بجایه را گرفتند و نظم کهن در ساحل فروپاشید. فرمانروایان آن گذرگاهی را در اختیار داشتند که به «دروازه‌های آهنین» معروف بود، یعنی راه زمینی اصلی میان الجزایر و قسنطینه، و از ستون‌های عثمانی که از آن می‌گذشتند انتظار می‌رفت باج بپردازند. کلعه به شهری مستحکم از صنعتگران بدل شد که به سلاح‌ها و به برنس‌های پشمی ظریف شهرت داشت، پارچه‌هایی که هنوز به نام بنی عباس پیوند دارند. سلطان‌هایش گاه با حکومت عثمانی در الجزایر می‌جنگیدند و گاه با آن اتحادهای ناآرامی می‌بستند. آنان همچنین رقابت درازمدتی با پادشاهی Kuku در کابیلی بزرگ داشتند. خاندان حاکم در قالب خاندان Mokrani ادامه یافت که بخش عمده قدرت خود را به دشت Medjana منتقل کردند. در سال ۱۸۷۱ شیخ محمد Mokrani علیه حکومت فرانسه قیام کرد. طریقه رحمانیه به رهبری شیخ الحداد به او پیوست و بیشتر کابیلی از او پیروی کرد. این قیام ظرف یک سال سرکوب شد. پس از آن جریمه‌های سنگین، مصادره زمین‌ها و تبعید به کالدونیای نو آمد. امروز بسیاری از خانواده‌های آیت عباس در بجایه، الجزایر و فرانسه زندگی می‌کنند، اما این نام همچنان یادآور روزگاری است که این کوه‌ها به هیچ فرمانروای بیرونی پاسخ نمی‌دادند.