زنی از محس، مرجع فنوتیپ

اروتیک محس

زبان

نوبین، که محس-فدیجا نیز نامیده می‌شود (شاخه نوبی از نیلی-صحرایی)، در کنار عربی سودانی (سامی، آفرو-آسیایی)؛ محس‌های حوالی خرطوم فقط عربی می‌گویند.

دین

اسلام سنی، با پیوندهای نیرومند با برادری‌های صوفی؛ مسیحی در دوران پادشاهی‌های نوبی سده‌های میانه تا حدود قرن پانزدهم.

درباره محس

محس‌ها نوبیان نیل‌اند، مردم آبشار سوم در شمال سودان، جایی که رود روی گرانیت می‌شکند و زمین کشاورزی به نواری از نخل خرما و مزارع لوبیا میان سنگ و صحرا تنگ می‌شود. روستاهایشان هر دو کرانه و جزیره‌های رود را پر کرده‌اند، تقریباً از آبشار طمبس تا شمال، از کنار کاجبار و دلگو گذشته، با سوکوت، نزدیک‌ترین خویشاوندانشان، در پایین‌دست، و دناقله دنقلا در بالادست. آنچه محس‌ها را، هم برای دیگر سودانی‌ها و هم برای یکدیگر، متمایز می‌کند زبان است: نوبیین (Nobiin)، وارث مستقیم نوبی قدیم که در پادشاهی‌های مسیحی سده‌های میانه همین دره نوشته شد. این زبان به شاخهٔ نوبی خانوادهٔ نیلی‌صحرایی تعلق دارد و هیچ ربطی به عربی ندارد که تقریباً همه‌شان آن را هم بلدند. دناقله همسایه زبان نوبی دیگری به نام Andaandi حرف می‌زنند و این دو زبان یکدیگر را نمی‌فهمند.

محس‌ها حدود پانصد سال است مسلمان‌اند، سنی با رنگ صوفیانهٔ قوی، و زود به دانش دینی روی آوردند. جمعیت دوم محس‌ها خیلی دورتر به جنوب، نزدیک محل تلاقی نیل آبی و نیل سفید، زندگی می‌کند که از حدود سده شانزدهم در آنجا ساکن شده‌اند: در جزیرهٔ توتی، در بُری و در ایلافون. این محس‌ها نسل‌ها پیش نوبیین را رها کرده‌اند و فقط عربی حرف می‌زنند، اما نام را حفظ کرده‌اند و تعداد چشمگیری از مردان دینی دورهٔ فونج را پرورانده‌اند. یکی از معلمان محسی اهل توتی به نام اربابِ عقاید در سال 1691 مکتب قرآن در کرانهٔ جنوبی گشود که معمولاً نخستین استقرار در جایی شمرده می‌شود که بعدها خارطوم شد. بسیاری از تبارهای محس نسب خود را به خزرج مدینه می‌رسانند، نسبی که در کنار زبانی کهن‌تر از اسلام در این دره، بدون تنش آشکاری کنار هم قرار می‌گیرد.

در شمال این سرزمین مدت‌ها مرز بود: پادگان‌های عثمانی در جزیرهٔ صای پایین‌دست مستقر بودند، سلاطین فونج بالادست رود را مدعی بودند و محس‌ها در کوکا پادشاهان کوچک خود را داشتند. زندگی از آن زمان با رفتن و بازگشتن شکل گرفته است. زمین نمی‌تواند همه را سیر کند، پس نسل‌ها مردان برای کار به خارطوم، مصر و خلیج رفته‌اند و پول به خانه‌هایی فرستاده‌اند که زنان اداره‌شان می‌کنند. در سال 1964 محس‌ها دیدند که همسایگان حلفاوی‌شان روستاهایشان را به سود مخزن سد عالی اسوان از دست دادند. وقتی خارطوم پیشنهاد ساخت سد دیگری در کاجبار را داد، در قلب سرزمین محس‌ها، آنان سازمان یافتند و در ژوئن 2007 نیروهای امنیتی چهار معترض را کشتند. سد هنوز ساخته نشده است. این مبارزه، به همراه کلاس‌های نوبیین و علاقهٔ تازه به الفبای نوبی قدیم، محس‌ها را نسبت به یک نسل پیش، آگاه‌تر به نوبی بودن خود کرده است.

فنوتیپ‌های معمول: محس

مرجع تولید با هوش مصنوعی: مو، چشم، پوست، ساختار صورت، اندام

رنگ پوست از قهوه‌ای متوسط تا قهوه‌ای بسیار تیره متغیر است، با اندام لاغر و قد متوسط تا بلند، و موی از فرِ بسیار فشرده تا فرِ شل. مردان معمولاً جلابیه سفید را همراه با عمامه یا عرقچین می‌پوشند. زنان توب سودانی را می‌پوشند، یک پارچه بلند و پیچیده با پارچه‌ای روشن یا نقش‌دار که روی لباس انداخته می‌شود، همراه با زیورآلات طلا و حنا در عروسی‌ها و جشن‌ها. در خرطوم و خارج از آن، لباس غربی برای جوانان پوشش روزمره است.

پوزهای اروتیک و وضعیت‌های جنسی

از فهرست پوزها: 220 وضعیت نام‌دار با اسکلت‌های مرجع

پرسش‌های متداول درباره محس

محس به چه زبانی سخن می‌گویند؟

زبان اصلی محس نوبین، که محس-فدیجا نیز نامیده می‌شود (شاخه نوبی از نیلی-صحرایی)، در کنار عربی سودانی (سامی، آفرو-آسیایی)؛ محس‌های حوالی خرطوم فقط عربی می‌گویند. است.

محس پیرو چه دینی هستند؟

دین غالب میان محس اسلام سنی، با پیوندهای نیرومند با برادری‌های صوفی؛ مسیحی در دوران پادشاهی‌های نوبی سده‌های میانه تا حدود قرن پانزدهم. است.