اروتیک فزاره

فزاره نامی دارند که از اسلام کهن‌تر است. در مرکز شبه‌جزیرهٔ عربستان، بنی فزاره تباری از قبیله‌های غطفان در نجد بود و نامشان در برخی از به‌یادماندنی‌ترین رویدادهای تاریخ اولیهٔ عرب دیده می‌شود. یکی از آن‌ها دشمنی‌ای است که چندین دهه میان عبس و ذبیان ادامه یافت و بر سر مسابقهٔ اسب‌دوانی مورد اختلاف آغاز شد. دیگری محاصرهٔ مدینه در سال 627 است، هنگامی که عیینه بن حصن، رئیس فزاری، جنگجویان غطفان را علیه جامعهٔ پیامبر به میدان آورد. امروز در سودان این نام چیزی گسترده‌تر از یک قبیلهٔ واحد را در بر می‌گیرد. این برچسبی خانوادگی است برای تبارهای عرب شتردار در شمال کردفان و شمال دارفور همسایه که نسب خود را به آن ریشهٔ عربستانی می‌رسانند.

بیشتر عرب‌های سودانی روایت مشترکی دارند درباره‌ی این‌که چگونه نامی عربی به منطقهٔ ساحل رسید. از اواخر قرون وسطی، گروه‌های عرب کوچ‌نشین از مصر به‌سوی جنوب و در امتداد نیل حرکت کردند، سپس به‌سوی غرب در دشت ساوانا پراکنده شدند و در این مسیر با جمعیت‌های محلی وصلت کردند. نسب‌شناسان سودانی معمولاً فزاره را در گروه گستردهٔ جهینه، از تبارهای کوچ‌نشین، جای می‌دهند. پیمایش‌های بریتانیایی از کردفان در آغاز سدهٔ بیستم، فزاره را عنوانی برای چند قبیله قرار دادند که تا آن زمان بیشتر با نام‌های خود شناخته می‌شدند، از جمله دار حامد در اطراف بارا، مجانین، بنی جرار و زیادیه. این برچسب هنوز همین‌گونه کار می‌کند: ادعایی از خویشاوندی است که پشت نام قبیله‌ای قرار دارد.

زیستگاه آن‌ها قوز است، کمربند تپه‌های شنیِ قدیمیِ پوشیده از علف در شمال کردفان. باران در فصل تابستانیِ کوتاهی می‌بارد و بقیهٔ سال به دسترسی به چاه‌ها بسته است. دامداری از همین ساعت پیروی می‌کند: شتر، گوسفند و بز هنگام بارش باران به چراگاه‌های تازه می‌روند و وقتی زمین خشک می‌شود به سوی آب بازمی‌گردند. این همچنین سرزمین صمغ عربی سودان است و روستاهای کشاورزی با زمین‌های زراعی ارزن و شهرهای بازار در کنار اردوگاه‌های دامداری قرار دارند.

زبان، عربی سودانی است، زبان سامی مشترک در شمال و مرکز این کشور. دین، اسلام سنی بر مذهب مالکی است و مانند جاهای دیگر سودان از طریق طریقه‌های صوفی جریان می‌یابد. مدرسهٔ قرآنی خلوه، شیخ و بارگاه گنبددار ولیِ محلی از ارکان زندگی دینی روستایی‌اند. از سال 2023 جنگ میان ارتش سودان و نیروهای پشتیبانی سریع، درگیری و آوارگی را به کردفان کشانده و فشار سنگینی بر شیوه‌ی زندگی‌ای گذاشته که به آزادی جابه‌جایی وابسته است.