اروتیک لحویون

لحاوین چوپانان عرب‌زبان شرق سودان هستند. آنچه آنان را یک قوم می‌سازد، نیای مشترک و مسیر سالانه مشترک است. آنان خود را از تبارهای عرب جهینه می‌دانند که نیاکانشان در اواخر قرون وسطی از مصر به جنوب آمدند و معمولاً با رفاعه پیوند داده می‌شوند. سرزمین آنان بطانه است، دشت گلی هموار در شرق نیل آبی، به همراه رود عطبره در کرانه آن. نسل‌هاست که باران سال را تعیین کرده است. وقتی طوفان‌های تابستانی علف می‌آورند، گله‌های شتر، گاو، گوسفند و بز در سراسر دشت پراکنده می‌شوند. وقتی آبگیرها خشک می‌شوند و زمین ترک می‌خورد، گله‌ها به سوی رود و چاه‌هایش عقب می‌نشینند. گاوهای بطانه، زبوی شیری قرمز که نام دشت را بر خود دارد، از گله‌هایی مانند گله‌های آنان می‌آیند.

لحاوین هرگز بطانه را تنها در اختیار نداشته‌اند. شکریه مدت‌ها قبیله برتر این دشت بوده‌اند. چوپانان بجا سرزمین شرق عطبره را اداره می‌کنند و رشیده، که در سده نوزدهم از عربستان از راه دریای سرخ گذشتند، شتران خود را در برخی از همان زمین‌ها می‌چرانند. لحاوین عربی سودانی را به زبان می‌آورند، بخشی از شاخه سامی زبان‌های آفروآسیایی، در منطقه‌ای که زبان کوشی بجا در بازارهای کسلا رایج است. اسلام آنان سنی و عملی است. زمان‌های نماز ریتم اردوگاه را تعیین می‌کند، رمضان و دو عید تقویم را نشان می‌دهند، و طریقت‌های صوفی مانند ختمیه و دیگران در شرق سودان وزن واقعی دارند.

بزرگ‌ترین گسست در دهه‌ی 1960 رخ داد. مخزن پشت سد عالی اسوان در مصر وادی حلفا را زیر آب برد و سودان نوبیایی‌هایی را که خانه‌های خود را از دست دادند به عطبره منتقل کرد. دولت رود را در خشم القربه سد بست و طرح آبیاری حلفای نو را بر زمین‌های چرای فصل خشک که لحاوین به آن وابسته بودند گسترد. بسیاری از خانواده‌ها قطعه‌هایی را به‌عنوان مستأجر گرفتند و پنبه و محصولات دیگر کاشتند و در عین حال دام‌های خود را نگه داشتند. اغلب برخی از اعضای خانواده بر زمین کار می‌کردند، در حالی که دیگران به چرای گله‌ها ادامه می‌دادند. در همان دهه‌ها، مزارع بزرگ مکانیزه پیرامون قضارف زمین‌های بیشتری از چراگاه را گرفتند و مسیرهایی را که دام‌ها به آن نیاز دارند باریک‌تر کردند. از زمانی که جنگ در 2023 آغاز شد، قضارف و کسلا شمار عظیمی از کسانی را که از خرطوم و الجزیره می‌گریختند پذیرفته‌اند. این فشار تازه‌ای بر شهرها، بازارها و چراگاه‌هایی می‌آورد که لحاوین با دیگران در آن شریک‌اند.