اروتیک بنی یزناسن

ایزناسن که در بیشتر منابع فرانسوی و انگلیسی به نام بنی سناس شناخته می‌شوند، هویت خود را از یک توده کوهستانی می‌گیرند: کوهستان آهکی که میان رود مولویا و مرز الجزایر در شمال شرقی مراکش سر برمی‌آورد. روستاهای آنان در دره‌ها و دامنه‌های این ارتفاعات قرار دارند. دشت تریفا به سمت شمال رو به دریای مدیترانه گشوده است و دشت انجاد در جنوب، پیرامون اوجدا، قرار دارد. کوهستان هنوز همان چیزی است که تعیین می‌کند چه کسی به این جمع تعلق دارد. در درون این کنفدراسیون، چهار شاخه از دیرباز تقسیمات اصلی را نشان داده‌اند: بنی خالد، بنی منقوش، بنی عاتق و بنی اوریمش.

آنان امازیغ‌اند و به سنت در شمار زناتا به‌شمار می‌آیند. گفتارشان به شاخه زناتی زبان بربری تعلق دارد و به تاریفیتی که در آن سوی مولویا در ریف بدان سخن گفته می‌شود نزدیک است، از این رو این دو اغلب همچون همسایگان در یک پیوستار واحد در نظر گرفته می‌شوند. عربی مراکشی، در گویش شرقی مشترک با اوجدا، مدت‌هاست زبان بازارها و دشت‌ها بوده است. زبان بربری کوهستان نسل‌هاست که در برابر عربی عقب می‌نشیند، با سرعت بیشتر در شهرها، و امروزه در بسیاری از خانواده‌ها این نسل مسن‌تر است که آن را نگه می‌دارد.

دین، اسلام سنی مذهب مالکی است که به شیوه مراکشی به جای آورده می‌شود: نماز، رمضان و جشن‌های بزرگ، در کنار احترام به اولیای محلی و زیارتگاه‌های آنان. در سده بیستم، آبیاری از مولویا دشت تریفا را به سرزمین باغ‌ها بدل کرد. برکان، شهر اصلی، اکنون در سراسر مراکش به خاطر کلمانتین‌هایش شناخته می‌شود.

این توده کوهستانی زود وارد تاریخ استعماری شد. در اواخر سال 1907، بیش از چهار سال پیش از تأسیس تحت‌الحمایگی در سال 1912، ستون‌های فرانسوی به فرماندهی هوبر لیوتی پس از یورش‌ها و درگیری‌هایی در امتداد مرز از الجزایر پیشروی کردند. بدین ترتیب بنی سناس یکی از نخستین کنفدراسیون‌های مراکشی بود که زیر کنترل فرانسه درآمد. مرز از آن زمان تاکنون شکل‌دهنده این منطقه بوده است، از راه تجارت فرامرزی، قاچاق، و یک مرز زمینی با الجزایر که از سال 1994 بسته مانده است.

آیینی که بیشتر بیگانگان می‌شناسند رقاده است، رقصی ریشه‌دار میان بنی سناس و در سرتاسر منطقه وسیع‌تر اوجدا. مردانی که لباس سفید پوشیده‌اند در صف‌های فشرده حرکت می‌کنند، شانه‌هایشان با ضرب طبل و نی‌ها تکان می‌خورد و گاه تفنگ‌ها بالای سرشان بالا برده می‌شود. این رقص به عنوان جشنی برای جنگجویان آغاز شد و اکنون صدای معمول عروسی‌ها در شرق مراکش و در جوامع مهاجران آن است. در تپه‌ها، غار کبوتر در تافورالت دانه‌های صدفی حدوداً 82,000 ساله به دست داده است که از کهن‌ترین زیورآلات یافت‌شده در هر جایی است. مردم مدت بسیار درازی است که در این کوهستان‌ها خانه ساخته‌اند.