اروتیک افیتی

مردم Afitti با یک کوه شناخته می‌شوند. زادگاه آنان Jebel ed-Dair است، توده‌ی کوهی که از دشت‌ها در لبه‌ی شمال‌شرقی کوه‌های نوبا در سودان سر برمی‌آورد. جمعیتشان تنها چند هزار نفر است، حتی بر اساس معیارهای نوبا کوچک، در منطقه‌ای که ده‌ها قوم با زبان‌های بی‌ارتباط کنار هم زندگی می‌کنند. بیگانگان معمولاً آنان را زیر برچسب فراگیر نوبا قرار می‌دهند، اما زبانشان آنان را متمایز می‌کند. زبان Afitti به شاخه‌ی Nyimang از خانواده‌ی Eastern Sudanic تعلق دارد، شاخه‌ای که تنها دو زبان دارد. زبان دیگر، Nyimang (که Ama نیز نامیده می‌شود)، در بخش دیگری از کوه‌های نوبا، حوالی دیلینگ، با آن سخن گفته می‌شود. این دو زبان آشکارا خویشاوندند اما زبان‌هایی جداگانه‌اند، از این رو Afitti در همسایگان بلافصلش خویشاوند نزدیک زبانی ندارد. اگر عمیق‌تر به گذشته بنگریم، خانواده‌ی Eastern Sudanic از راهی بسیار دور به زبان نوبیایی و به زبان‌های نیلی جنوب سودان پیوند می‌خورد. بدین ترتیب این زبان یکی از رشته‌هایی است که تپه‌های نوبا را به دره‌ی نیل گسترده‌تر پیوند می‌دهد.

در زندگی روزمره، عربی در کنار Afitti و اغلب پیش از آن به کار می‌رود. عربی سودانی زبان بازارها، مدارس و دولت است و در جامعه به‌طور گسترده صحبت می‌شود. بیشتر مردم Afitti مسلمان‌اند و اسلام، همانند آنچه در سراسر کردفان جریان دارد، سال و خانواده را شکل می‌دهد: نماز روزانه، روزه‌ی ماه رمضان، و ازدواج و تدفین بر پایه‌ی آیین مسلمانی. برای جامعه‌ای به این اندازه، یک زبان ملی غالب همراه با یک باور مشترک منطقه‌ای فشاری پیوسته بر زبان مادری وارد می‌کند، الگویی که در بسیاری از جوامع کوچک نوبا تکرار می‌شود. برای مدت طولانی تپه‌ها در اینجا به معنای پناهگاه بوده‌اند. در سراسر کوه‌های نوبا، قرن‌ها غارت برده‌ها از دشت‌های اطراف، جوامع را به شیب‌هایی راند که بتوانند از آن‌ها دفاع کنند، و پراکندگی گروه‌های کوچک و جدا از هم که امروز آنجا یافت می‌شود، تا حدی میراث آن فشار است. در دوران حکومت بریتانیا، کوه‌های نوبا به‌عنوان یک ناحیه‌ی بسته اداره می‌شدند و عمداً از شمال عرب‌زبان جدا نگه داشته می‌شدند. پس از استقلال، جنگ در کردفان جنوبی بارها کشاورزی، تجارت و سفر در سراسر منطقه را مختل کرد. آنچه امروز Afitti را متمایز می‌کند نه جشنواره‌ای مشهور یا سبکی از پوشاک، بلکه چیزی آرام‌تر است: زبانی که جای دیگری به آن سخن گفته نمی‌شود و به یک کوه واحد پیوند خورده است.