اروتیک هنتاته

هینتاتا قبیله‌ای بربر از کنفدراسیون مَصمودا در اطلس بلند غربی مراکش بودند. آنان از قرن دوازدهم تا شانزدهم برجسته بودند و با گذشت زمان، مردمشان در جوامع تاشلحیت‌زبانی ادغام شدند که هنوز آن دره‌های کوهستانی را آباد می‌کنند. آنان به دو چیز یاد می‌شوند: نقش بنیانگذارانه در جنبش موحدون، و خاندانی که به‌عنوان سلسله حفصیان بر تونس فرمانروایی کرد. در دهه 1120 ابن تومرت در اطلس به آموزه سختگیرانه خود درباره یگانگی خدا دعوت می‌کرد و هینتاتا از نخستین قبایل مصمودا بودند که به او پیوستند. یکی از رؤسای ایشان، ابوحفص عمر، که اغلب عمر اینتی نامیده می‌شد، در شورای درونی ابن تومرت متشکل از ده تن از یاران او نشست و یکی از معتمدترین فرماندهان این جنبش شد. موحدون سپس المرابطون را سرنگون کردند، در 1147 مراکش را گرفتند و امپراتوری‌ای ساختند که از اندلس تا افریقیه گسترده بود. جایگاه قبیله‌ای در آن دولت اهمیت بسیار داشت و خاندان ابوحفص عمر جایگاه بلند خود را حفظ کرد. پسرش فرماندار افریقیه از سوی موحدون شد و در 1229 نوه‌ای او به نام ابوزکریا یحیی از مراکش جدا شد و از تونس به نام خود فرمان راند. حفصیان حدود سه قرن بیش از موحدون دوام آوردند و تا زمانی که عثمانیان در 1574 تونس را گرفتند، آن را در دست داشتند. این عمر چشمگیری است برای خاندانی از کوهستان.

در مراکش، این قبیله در کوهستان همچنان نیرویی به شمار می‌رفت. در دوره مرینیان، رؤسای هینتاتا بخش بزرگی از اطلس بلند جنوب مراکش را در دست داشتند و گاه آشکارا با سلطانان فاس مخالفت می‌کردند. مرینیان در قرن پانزدهم ضعیف شدند و وطاسیان پس از آنان نیز چنین شدند. در آن خلأ، خاندانی از هینتاتا کنترل مراکش را به دست گرفت و بر شهر و دشت آن به‌عنوان امارتی عملاً مستقل فرمان راند، در حالی که پرتغالی‌ها از دژهای ساحل اقیانوس اطلس به درون نفوذ می‌کردند. این وضع در دهه 1520 پایان یافت، هنگامی که سعدیان در حال ظهور مراکش را گرفتند. هینتاتا در دین از بقیه منطقه پیروی کردند: در اوج قدرتشان، آموزه موحدون، و پس از آن مذهب سنی مالکی که دوباره در سراسر مراکش ریشه دواند. امروز آنان به‌عنوان یک جماعت نامدار باقی نمانده‌اند، بلکه رشته‌ای در تاریخ شمال آفریقا هستند. هنوز می‌توان ردپای آنان را در مسجد موحدی تینمل، در بناهای تونس حفصی، و در دره‌های شلحی‌زبانی که نسل‌هایشان هنوز در آن زندگی می‌کنند دید.