اروتیک حراکته

از کسی از اهالی عین بیدا بپرسید خانواده‌اش اهل کجاست و پاسخ اغلب نام یک قبیله است نه نام یک شهر. حراکتا (Haracta) که در اسناد دوران فرانسه با این املا ثبت شده، یکی از گروه‌های بزرگ قبیله‌ای شاوی‌هاست، مردمی که به زبان بربری سخن می‌گویند و در اوراس و فلات‌های مرتفع شمال‌شرق الجزایر زندگی می‌کنند. این نام پس از آنکه قبیله به‌عنوان یک واحد سیاسی از میان رفت، باقی مانده است. سرزمین آنان مرتفع، باز و بادخیز است: زمین‌های گندم و جو که با دریاچه‌های کم‌عمق نمکی پاره‌پاره شده‌اند؛ این دریاچه‌ها در زمستان‌های بارانی پر می‌شوند و در تابستان تا لایه‌ای سفید خشک می‌شوند، و رشته‌کوه‌های اوراس در جنوب سر برافراشته‌اند. مدت‌ها گوسفند و اسب معیار ثروت در این منطقه بود. شاوی که زبانی بربری از شاخه زناتی است، زبان قدیمی خانه است. زبان عربی الجزایری طی نسل‌ها از راه بازارها، مدارس و شهرها پیشروی کرده است و بیشتر مردم بدون اندیشه‌ای دوم میان این دو زبان جابه‌جا می‌شوند. دین آنان اسلام سنی بر مذهب مالکی است که در نماز روزانه، ماه رمضان و دو عید جاری می‌شود. زیر این لایه، لایه‌ای کهن‌تر از ولی‌های محلی قرار دارد که نامشان هنوز به روستاها و زیارتگاه‌ها چسبیده است. اکثر حراکتاها امروز در شهرها زندگی می‌کنند نه روی زمین، و بسیاری به قسنطینه یا الجزایر رفته‌اند، اما این نام همچنان نشان می‌دهد که یک خانواده به کجا تعلق دارد.

دشت‌ها هرگز به آسانی از قسنطینه اداره نمی‌شدند. در دوران بیگ‌های عثمانی، حراکتاها اتحاد بزرگی از سواران بودند که همکاری‌شان را نمی‌شد مسلم گرفت. فتح فرانسوی‌ها در دهه 1830 و 1840 به مصادره زمین و ایجاد مزارع استعماری در اطراف عین بیدا انجامید و زمین‌های قبیله‌ای که به‌صورت جمعی در اختیار بود به ناحیه‌های اداری تقسیم شد. این شکایت، جنگ استقلالی را تغذیه کرد که در سال 1954 در اوراس آغاز شد. این منطقه همچنین یکی از شناخته‌شده‌ترین صداهای اولیه موسیقی شاوی را به جهان داد: خواننده‌ای به نام عیسی جرمونی که به «الحراکتی» معروف بود و در دهه 1930 صدای نی قصبه و دف بندیر را از این دشت‌ها به پاریس برد. فرهنگ کهن‌تر بیشتر در عروسی‌ها دیده می‌شود، جایی که زنان ملحفه را به شکل پارچه‌ای آویزان می‌پوشند که با سنجاق‌های نقره‌ای سنجاق شده است. این فرهنگ در چهره مادربزرگ‌هایی نیز دیده می‌شود که خالکوبی‌های آبی‌شان به دوران دختربچگی بازمی‌گردد، زمانی که چنین نشانه‌هایی هنوز امری عادی بود.