اروتیک مگیاراب

مجاراب‌ها جامعهٔ کوچکی در کرانهٔ نیل‌اند که در امتداد مرز مصر و سودان پراکنده‌اند و، با هر سنجهٔ معمولی، نوبی به شمار می‌آیند. آنان به نوبیینی و عربی سخن می‌گویند، به‌عنوان مسلمانان سنی نماز می‌خوانند، بر همان نوار باریک گل‌رسی میان رود و صحرا کار می‌کنند که همسایگانشان بر آن کار می‌کنند، و با خانواده‌های همسایه وصلت می‌کنند. آنچه ایشان را متمایز می‌کند یک نام است و ادعایی که در آن نهفته است. Magyar نامی است که مجارها خود را با آن می‌خوانند و -ab پسوندی نوبی است که نشانگر طایفه است، پس این واژه به معنای طایفهٔ مجارها خوانده می‌شود. روایت خود ایشان نیز با این برداشت هم‌خوان است. آنان می‌گویند از سربازان مجار نسب می‌برند که پس از سقوط مجارستان به خدمت عثمانی درآمدند و به مرز جنوبی دور امپراتوری در قصر ابریم گمارده شدند، و به‌ویژه از مردی به نام ابراهیم مجار که با زنی نوبی ازدواج کرد و ماند. تقریباً هیچ چیز دیگری از این میراث باقی نمانده است. هیچ زبان مجاری‌ای گفته نمی‌شود، هیچ رسم مجاری‌ای حفظ نمی‌شود، و در طی چند نسل، این جامعه دیگر از نوبیان پیرامونش قابل تمایز نبود. نام بود که خاطره را نگه داشت.

اروپا در سال 1935 از وجود ایشان آگاه شد، زمانی که کاشف صحرایی مجار، لاسلو آلماشی، در نزدیکی وادی حلفا با آنان دیدار کرد و داستان در بوداپست منتشر شد: تکه‌ای گم‌شده از ملت، پس از چهار قرن، بر نیل. از آن زمان مجارستان همچنان علاقهٔ احساسی به ایشان دارد، در قالب دیدارها، روزنامه‌نگاری و هیئت‌های گاه‌به‌گاه، و مجاراب‌ها عموماً از این توجه خرسند بوده‌اند. ژنتیک اما کمتر مساعد بوده است. آزمون کروموزوم Y روی مردان مجاراب هیچ پیوند متمایزی با جمعیت‌های مجار نشان نداده است، که تقریباً همان چیزی است که چهار قرن ازدواج محلی پیش‌بینی می‌کند، و بیشتر مجاراب‌ها این را بی‌ربط می‌دانند. سنت از آن ایشان است، چه آزمایشگاه تأیید کند و چه نکند. اما گسست سخت‌تر را آب رقم زد. سکونتگاه ایشان در جزیرهٔ مجارابیرقی، بالادست وادی حلفا، هنگامی که سد عالی اسوان در دههٔ 1960 دریاچه را پر کرد، همراه با بیشتر نوبه زیر آب رفت. آنان نیز مانند دیگران پراکنده شدند، به مناطق بازتوطینی اطراف کوم امبو در مصر و حلفای جدید در شرق سودان، و سپس به قاهره، خرطوم و خارج از کشور. برآوردها از شمار ایشان از چند صد تا چند هزار نفر متغیر است. آنچه امروز با خود دارند یک نام خانوادگی است، داستانی دربارهٔ یک سرباز، و همان آوارگی‌ای که هر خانوادهٔ نوبی در آن بخش از رود هنوز آن را هضم می‌کند.