اروتیک هوله‌ها

حوالان بیش از آنکه با یک مکان مشخص تعریف شوند، با یک تقاطع تعریف می‌شوند. آنان خانواده‌های سنی‌مذهب خلیج فارس هستند که نیاکان نزدیکشان در ساحل ایران، در بنادر و شهرهای جزیره‌ای مانند لنگه، کنگ، چارک، قشم و کیش زندگی می‌کردند و بعدها از آن سوی آب به بحرین، امارات متحده عربی، قطر، کویت و شرق عربستان سعودی کوچ کردند. این نام معمولاً به ریشه عربی به معنای جابه‌جایی یا حرکت پیوند داده می‌شود و با آن همخوانی دارد: این مردمی هستند که هویتشان در گذار شکل گرفت، با بوم‌ها (قایق‌های بادبانی) میان دو ساحلی که هرگز آن‌قدر جدا از هم نبودند که مرزهای امروزی القا می‌کنند.

بیشتر حوالان خود را عرب می‌دانند که قبایلشان در زمانی که اقتدار مرکزی ایران در آنجا ضعیف بود، ساحل شمالی خلیج فارس را مسکن گزیدند. بر آن ساحل، تجارت، مرواریدگیری و حکومت محلی را اداره می‌کردند. قواسم بیش از یک قرن لنگه را اداره کردند و آن را به یکی از پرمشغله‌ترین بنادر منطقه بدل ساختند. خانواده‌های دیگری که این نام را دارند ریشه‌های فارسی در حاشیه سنی‌نشین لارستان و بستک دارند و برخی از آنان پیش از عربی به اچومی سخن می‌گفتند. همین تبار مختلط است که این برچسب را بار سیاسی بخشیده است. در جوامع خلیجی که بر پایه تبار قبیله‌ای سازمان یافته‌اند، حوالان گاه ناگزیر شده‌اند از اعتبار عربی خود دفاع کنند. در بحرین آنان به‌روشنی از عجم، جامعه شیعی با تبار فارسی، متمایز می‌شوند.

بازگشت در چند موج صورت گرفت. فارس در سال 1887 حاکم قاسمی لنگه را برکنار کرد و قواعد تازه گمرکی در آستانه قرن بیستم، تاجران را به سوی دبی راند که حاکم آنجا با عوارض کم از آنان استقبال کرد. سیاست‌های رضاشاه در دهه‌های 1920 و 1930 خانواده‌های بسیار دیگری را از آب گذراند: سربازگیری، مالیات‌های سنگین‌تر و فرمان 1936 مبنی بر ممنوعیت حجاب که شهرهای سنی‌مذهب محافظه‌کار ساحل را به‌شدت آزرده کرد. برج‌های بادگیر محله قدیمی بستکیه دبی هنوز برپاست و شاهدی مادی بر آن جابه‌جایی است.

حوالان امروز به زبان عربی خلیجی سخن می‌گویند، هرچند در برخی خانوارهای مسن‌تر فارسی یا اچومی هنوز باقی مانده است. اسلام سنی محور زندگی جمعی آنان است و در ساحل ایران، بخشی از آنچه این شهرها را از یک دولت شیعی متمایز می‌کرد، همین بود. حوالان امروز بیشتر شهری‌اند و در میان آنان خانواده‌های تاجری به برجستگی در تجارت خلیج فارس رسیدند. در انظار عمومی، همان کندوره، غتره و عبای همسایگانشان را می‌پوشند. روشن‌ترین نشانه‌ای که از ساحل ایران بر سفره باقی مانده این است: ماهیاوه، سس ماهی تخمیرشده و تندبویی که روی نان نازک می‌مالند، همراه خانواده‌ها از آن ساحل آمد و هنوز صبحانه‌ای آشنا در بحرین و امارات است.