اروتیک شحوح

شحوح‌ها مسندم را در اختیار دارند، همان انگشتِ سنگیِ عمان که به تنگه‌ی هرمز فشار می‌آورد و با قلمرو امارات از بقیه‌ی سلطنت جدا شده است. سرزمین آنان «رؤوس‌الجبال» است، یعنی سنگ آهکِ عریان در انتهای شمالیِ رشته‌کوه حجر، تیغه‌هایی که مستقیم به دریا سقوط می‌کنند، و دره‌های غرق‌شده‌ای که فروشندگان گردش‌های قایق آن‌ها را «فیورد» می‌نامند. خانواده‌های شحوحی در آن‌سوی مرز، در رأس‌الخیمه و امارات شمالی نیز زندگی می‌کنند، جایی که نام خانوادگیِ «آل‌شحی» رایج است. در بیشتر تاریخ ثبت‌شده‌شان، دو اقتصاد را هم‌زمان اداره می‌کردند: در روستاهای مرتفع، گندم و جو را روی پشته‌های پلکانی و با آب باران ذخیره‌شده در آب‌انبار کشت می‌کردند و سپس برای ماهی‌گیری و خرما به ساحل فرود می‌آمدند. این زندگیِ دوگانه، بنایی را پدید آورد که به آن شناخته می‌شوند، یعنی «بیت‌القفل» (خانه‌ی قفل): اتاقی سنگی و کوتاه که نیمه‌فرورفته در زمین و زیر تخته‌سنگ‌های سنگین قرار دارد، با درگاهی چنان کوتاه که باید با زانو وارد آن شد، و قفلی چوبی که شایستگی آن را دارد که نام بنا از آن گرفته شود. این بنا غلات و کالاهای خانه را در زمانی که خانواده در خانه‌ی دیگرشان، ماه‌ها دورتر، به سر می‌برد، ایمن نگه می‌داشت.

شحوح‌ها به عربیِ شحی سخن می‌گویند، گویشی چنان متمایز که عرب‌های خلیج که در فاصله‌ی اندکی زندگی می‌کنند ممکن است رشته‌ی آن را از دست بدهند، زیرا آواها و واژه‌هایی را نگه داشته‌اند که گویش‌های همسایه کنار گذاشته‌اند. در نوک شبه‌جزیره، روستای کومزار به زبان کومزاری سخن می‌گوید، زبانی ایرانی و تنها زبان بومی شبه‌جزیره‌ی عربستان، که نشان می‌دهد آمدوشد در آن‌سوی تنگه چقدر کهن است؛ کومزاری‌ها گاهی جزو شحوح به شمار می‌آیند و گاهی جدا نگه داشته می‌شوند. خود قبیله به دو شاخه‌ی بنی هادیه و بنی شطیر تقسیم می‌شود، و ظهوریین در شجره‌نامه‌ها در کنار آن‌ها ذکر می‌شوند و بر سرِ آن اختلاف است. آن‌ها اهل سنت‌اند، برخلاف داخل عمان که اباضی است، و کوه‌ها آنان را از هر قدرتی که ادعای حکمرانی بر ایشان داشت، از عمانی و قواسم گرفته تا بریتانیایی، دور نگه داشتند، تا آن‌که پس از 1970 جاده‌ها، مدارس و درمانگاه‌ها رسیدند و مسندم از نظر راهبردی آن‌قدر ارزشمند شد که نمی‌شد آن را به حال خود رها کرد. جرز از آن نظم کهن باقی مانده است: تبری کوچک بر دسته‌ای بلند و باریک که مانند عصای راه‌رفتن حمل می‌شود، در رقص‌ها بالا برده می‌شود و هنوز نشانه‌ی هویت مرد است. اکنون بیشتر شحوح در خانه‌های بتنی در خصب، دبا یا امارات زندگی می‌کنند و در ماهی‌گیری، بنادر، دولت یا ارتش کار می‌کنند، و در فصل، یا برای آخر هفته، به پشته‌های پلکانیِ کوهستان بازمی‌گردند.