اروتیک کاختی‌ها

کاختی‌ها گرجی‌های منطقهٔ کاختی هستند که شرقی‌ترین منطقهٔ تاریخی گرجستان است. در گرجستان، این نام تصویری روشن در ذهن می‌آورد: دره‌ای بلند پر از تاکستان زیر دیوار قفقاز بزرگ، و شرابی که در کف زیرزمین دفن شده است. زادگاه آنان درهٔ الازانی و سرزمین خشک‌تر ایوری در کنار آن است، با داغستان در آن سوی کوهستان و آذربایجان در جنوب‌شرقی. تلاوی، سیغناقی و گورجاانی شهرهای آن‌اند، اما بیشتر کاختی را روستاها و تاکستان‌ها تشکیل می‌دهند. در برخی نقاط، این منطقه با کیست‌ها در درهٔ پانکیسی و با جوامع آذری و آواری مشترک است. کاختی‌ها به گویش خاص خود از زبان گرجی سخن می‌گویند، زبانی کارتولی که با زبان‌های ترکی و زبان‌های شمال‌شرقی قفقاز، که در حاشیه‌های منطقه رایج‌اند، هیچ خویشاوندی ندارد. کاختی بیشتر شراب کشور را تولید می‌کند و خانواده‌های روستایی هنوز آن را روی پوست انگور در کِواری تخمیر می‌کنند. این‌ها خمره‌های گلی‌اند که تا گردن در ماران یا شرابخانهٔ خانوادگی فرو برده می‌شوند، و یونسکو این شیوه را در سال 2013 در فهرست ثبت خود قرار داد. برداشت پاییزی، رتولی، کل خانواده‌ها را به کار می‌گیرد و پوست‌های باقی‌مانده تقطیر و به چاچا تبدیل می‌شوند. شراب به سوپرا، ضیافت رسمی‌ای که تامادا یا سخنگوی نوشیدن‌ها آن را هدایت می‌کند، می‌رود. نوشیدن‌ها، برای خدا، میهن، مردگان و زندگان، به غذا نظم می‌دهند. آوازهای سفرهٔ کاختی به همین سفره تعلق دارند و یکی از آن‌ها، چاکرولو، در سال 1977 همراه با کاوشگرهای وایجر فرستاده شد.

کاختی‌ها از پیروان کلیسای ارتدوکس گرجی‌اند و این ایمان را در سراسر سرزمین می‌توان دید. راهبان هنوز در کلیسای جامع الاوردی که به سدهٔ یازدهم بازمی‌گردد شراب می‌سازند. سنت می‌گوید که مزار سنت نینو، کسی که مسیحیت را به گرجستان آورد، در بُدبِه نزدیک سیغناقی است. صومعه‌های غارنشین دیوید گارجا در نیمه‌بیابان کنار مرز آذربایجان قرار دارند. پس از فروپاشی گرجستان در سدهٔ پانزدهم، کاختی تا سال 1762 پادشاهی جداگانه‌ای بود، که اغلب زیر سلطهٔ ایران قرار داشت و به سبب قرار گرفتن در مرز صفوی بهای سنگینی پرداخت. لشکرکشی‌های شاه عباس اول در دههٔ 1610 بخش بزرگی از مردم آن را کشت یا تبعید کرد و گرجی‌های فریدن در ایران تا حدی از آن اسیران‌اند. ملکه کتوان که در شیراز زندانی بود در سال 1624 اعدام شد و به‌عنوان قدیسه گرامی داشته می‌شود. ارکل دوم که در تلاوی زاده شد، کاختی را در سال 1762 به کارتلی پیوست و روسیه در سال 1801 پادشاهی متحد را ضمیمهٔ خود کرد. این منطقه بعدها نویسندهٔ ایلیا چاوچاوادزه را که در کوارلی زاده شد و نقاش نیکو پیروسمانی را به گرجستان داد، که صحنه‌های ضیافت او از شناخته‌شده‌ترین تصویرهای هنر گرجی‌اند.