اروتیک مگرل‌ها

میگرلی‌ها (مگرلی‌ها) زیرگروهی کارتولی از ملت گرجستان‌اند که در استان تاریخی سامگرلو (میگرلیا) در غرب گرجستان زندگی می‌کنند، در دشت‌ها و تپه‌های پایین‌دست میان دریای سیاه و قفقاز بزرگ. آنان به زبان میگرلی سخن می‌گویند، زبانی کارتولی که از نظر خویشاوندی نزدیک به زبان لازی و به‌طور دورتر به زبان گرجی است، و بیشتر آنان به گرجی هم تسلط دارند. بیشتر میگرلی‌ها نیز به این زبان تکلم می‌کنند و از آن در نوشتار و آموزش بهره می‌گیرند. شمار میگرلی‌ها به چند صد هزار نفر می‌رسد و آنان از بزرگ‌ترین جماعت‌های منطقه‌ای گرجستان‌اند.

جامعه و معیشت

میگرلی‌ها مسیحیان ارتدوکس گرجی‌اند و خود را بخشی از ملت گرجی گسترده‌تر می‌دانند، اما هویت منطقه‌ای قوی، گویش، آشپزی و فرهنگ عامه‌ی ویژه‌ی خود را حفظ کرده‌اند. سرزمین حاصلخیز و مرطوب آنان از کشاورزی فشرده پشتیبانی می‌کند: ذرت، چای، مرکبات، فندق، انگور و در گذشته ابریشم. میگرلیا از نظر تاریخی امیرنشینی مستقل تحت سلسلهٔ دادیانی بود، پیش از آنکه به امپراتوری روسیه پیوسته شود. مقامات روسی امیرنشین سامگرلو را در دهه‌ی ۱۸۶۰ میلادی (۱۲۴۰ خورشیدی) برچیدند و پس از آن میگرلیا کاملاً در گرجستان ادغام شد. آشپزی میگرلی که به سس‌های تند، غذاهای گردو و سبزی‌های معطر و نان‌های پر شده با پنیر معروف است، در سراسر گرجستان شهرت دارد. با این که این زبان گاه نوشته شده، هرگز صورت ادبی استاندارد نیافته است، از این رو گرجی همچنان زبان کلیسا، مدرسه و دولت است، در حالی که میگرلی در فرهنگ شفاهی پرجنب‌وجوش آواز و شعر زنده می‌ماند.

ظاهر و آرایش

میگرلی‌ها در تیپ جسمانی غرب گرجستان سهیم‌اند: قامتی متوسط تا بلند، پوست روشن تا زیتونی، و موی و چشمان تیره، با تنوع منطقه‌ای. در زندگی امروزی مانند سایر گرجی‌ها لباس می‌پوشند و لباس سنتی متمایز بیشتر در جشن‌ها و گروه‌های فولکلور دیده می‌شود. لباس سنتی غرب گرجستان برای مردان شامل چوخای کمربندی (چرکسکا) با جاگشنگ‌های فشنگ، کلاه نمدی یا پوستی نرم و خنجر است؛ برای زنان پیراهن بلند و تنگ، کمربند باریک و مزین، و روسری با حجاب.