اروتیک ایمرتی‌ها

ایمرتی‌ها گرجی هستند، بی‌هیچ قیدی. آنچه آن‌ها را متمایز می‌کند مکان و حافظه است. آن‌ها مردم ایمرتی‌اند، منطقهٔ مرطوب میانیِ غرب گرجستان، که از لبهٔ دشت کولخیس تا تپه‌های جنگلی کنار رودهای ریونی و کویریلا امتداد دارد. بیش از سه قرن این سرزمین پادشاهی مستقلی بود، با دربار سلطنتی در کوتائیسی، و کاتولیکوس غرب گرجستان در رأس کلیسای آن ایستاده بود. این جدایی طولانی هویتی منطقه‌ای به جا گذاشت که به اندازهٔ کافی قوی بود تا پس از دو قرن حکومت روسیه و شوروی دوام بیاورد. همچنین ایمرتی‌ها را به موضوعی مورد علاقهٔ طنز منطقه‌ای گرجستان تبدیل کرد.

آن‌ها به زبان گرجی سخن می‌گویند، بزرگ‌ترین زبان خانوادهٔ کارتولی. این خانواده کوچک است و هیچ خویشاوند اثبات‌شده‌ای در جای دیگری ندارد. گویش ایمرتی دو شاخهٔ بالایی و پایینی دارد و همسایگانش خویشاوندان نزدیکی هستند: مینگرلی در همان نزدیکی غربی گفته می‌شود و سوانی دورتر به سمت شمال. هر دو از خانوادهٔ کارتولی‌اند، اما گوینده گرجی هیچ‌کدام را نمی‌فهمد. دین، ارتدکس گرجی است و در چشم‌انداز آن دیده می‌شود. کلیسای جامع باگراتی بالای کوتائیسی ایستاده است. در صومعهٔ گلاتی که شاه داوید بنّا در سال 1106 بنیان نهاد، شاه زیر طاق ورودی آرمیده است، به طوری که هر کس وارد شود از روی گور او قدم می‌گذارد.

ریشه‌ها عمیق‌اند. سنت، کوتائیسی را با آیا، شهر کولخی در افسانهٔ پشم زرین، یکی می‌داند و طلایی که در ونی نزدیک یافت شده نشان می‌دهد ثروت باستانی بیش از یک افسانه بوده است. کوتائیسی تا سال 1122 پایتخت گرجستان متحد بود. پس از فروپاشی کشور در قرن پانزدهم، مقر سلطنتی ایمرتی شد. این پادشاهی قرن‌های پایانی‌اش را تحت فشار عثمانی گذراند و در سال 1810 با الحاق آن به امپراتوری روسیه پایان یافت. پنج سال بعد، شاه سلیمان دوم گریخت و در تبعید در طرابزون درگذشت. در دوران شوروی، ایمرتی بالا صنعتی شد و معادن منگنز اطراف چیاتورا با شبکه‌ای از تله‌کابین‌ها خدمات می‌دادند که هنوز شهر را تعریف می‌کند.

روزمرهٔ فرهنگی را بیش از همه سر سفره می‌توان یافت. نان گرد پُرشده با پنیر که کل گرجستان آن را imeruli khachapuri می‌نامد، به نام این منطقه است و با پنیر نرم محلی آن پخته می‌شود. شراب ایمرتی در خمره‌های گلی که در زمین دفن شده‌اند تخمیر می‌شود، که اینجا به جای qvevri آن را churi می‌نامند. این شراب از انگورهای سفیدی مانند Tsolikouri و Tsitska تهیه می‌شود، با تماس بسیار کمتر با پوست نسبت به شراب‌های کهربایی کاختی، و در نتیجه سبک‌تر و تازه‌تر درمی‌آید. نزدیک چیاتورا، ستون کاتسخی ستونی از سنگ آهک است که کلیسای کوچکی بر فراز آن قرار دارد، و راهبان گوشه‌نشین بیش از هزار سال به‌طور متناوب در آن زیسته‌اند.