اروتیک آبخازهای آفریقایی‌تبار

آفرو-آبخازها جامعه‌ای کوچک از تبار آفریقایی بودند که از دست‌کم قرن 19 تا میانه‌ی قرن 20 در دلتای رود کدوری، روی ساحل دریای سیاه در آبخازستان زندگی می‌کردند. سپس ازدواج با افراد بیرون از گروه و مهاجرت آنان را در جمعیت گسترده‌تر آبخازها ادغام کرد، و امروز نوادگانشان همچنان در میان آبخازها زندگی می‌کنند. آنچه آنان را متمایز می‌کرد نه زبان بود، نه دین و نه آداب، که با همسایگانشان مشترک بود. تبارشان بود که در قفقاز برجسته می‌شد، و بحثی طولانی درباره‌ی چگونگی ورودشان به آنجا. مرکز آنان روستای آدزیوبژا در منطقه‌ی امروزی اوچامچیرا بود، با خانواده‌هایی در سکونتگاه‌های همسایه. بیشتر مورخان ریشه‌ی آنان را به تجارت برده‌ی عثمانی نسبت می‌دهند که بین قرن 17 و 19 آفریقاییانی را که به بردگی گرفته شده بودند از دریای سیاه عبور می‌داد، و خانواده‌های اشرافی آبخاز از خریداران آن بودند. نظریه‌ی دوم به دورتر از این برمی‌گردد. هرودوت کولشیان این ساحل را تیره‌پوست و موی‌فرفری توصیف کرده بود و باور داشت که از نسل سربازان مصری‌اند، و برخی نویسندگان بعدی این بخش را دلیلی بر حضور باستانی آفریقاییان خواندند. هیچ شاهد محکمی کولشید کلاسیک را به خانواده‌های آدزیوبژا پیوند نمی‌دهد، و تجارت برده همچنان روایت بهتر پشتیبانی‌شده است.

به هر حال، هنگامی که بیگانگان درباره‌شان نوشتند، آشکارا آبخاز بودند. آنان به زبان آبخازی سخن می‌گفتند، زبانی قفقازی شمال‌غربی که نزدیک‌ترین خویشاوندانش، یعنی زبان‌های ابازایی و چرکسی، در شمال قرار دارند. در جنوب‌شرقی، نزدیک به آنان، زبان مینگرلی گفته می‌شود که زبانی کارتولی است. هیچ زبان آفریقایی‌ای در میان آنان باقی نماند. نام‌های خانوادگی آبخازی داشتند، همان زمین‌هایی را کشت می‌کردند که همسایگانشان، و در همان آمیزه‌ی اسلام سنی، مسیحیت ارتدکس و آیین‌های کهن آبخازی زندگی می‌کردند که زندگی روستایی در امتداد ساحل را شکل می‌داد. شکاف میان عادی بودنشان برای همسایگانشان و شگفت‌انگیز بودنشان برای بازدیدکنندگان، نویسندگان، قوم‌نگاران و عکاسان روس و شوروی را به آدزیوبژا کشاند، و این جامعه بیش از یک بار در چاپ به‌عنوان یک کنجکاوی ظاهر شد. سپس این قرن بر سر آنان آورد آنچه بر جوامع روستایی کوچک در سراسر اتحاد جماهیر شوروی آورد: مردم به شهرها رفتند، ازدواج با افراد بیرون از گروه رایج شد، و تا دهه‌های پایانی دوران شوروی، شمار اندکی هنوز مردمی جدا به شمار می‌آمدند. آنچه باقی ماند خاطره‌ی خانوادگی، چند عکس قدیمی، و نوادگانی است که به سادگی آبخاز شمرده می‌شوند، به همراه یادآوری این نکته که تجارت برده‌ی عثمانی به کرانه‌ی شرقی دوردست دریای سیاه رسید.