اروتیک ترک‌ها

ترک‌ها قومی ترک‌زبان از شاخه اغوز هستند که هویت امروزی‌شان بیش از هر چیز با مهاجرت طولانی از آسیای مرکزی به سوی غرب و سده‌های امپراتوری‌ای که پس از آن آمد شکل گرفت. آنان هسته جمعیتی جمهوری ترکیه‌اند، اما این مقوله بسیار فراتر از آن مرزها می‌رود: ترک‌های قبرس در شمال این جزیره، ترک‌های مسختی که در دوران استالین در سراسر فضای شوروی سابق پراکنده شدند، یوروک‌های نیمه‌کوچ‌نشین در ارتفاعات جنوبی آناتولی، و جوامع ساکن و بزرگی در بالکان و سراسر اروپای غربی، به‌ویژه آلمان، که در آن جذب کارگران مهمان پس از جنگ حضوری ترک‌تبار ساخت که اکنون چند نسل عمق دارد. خود آناتولی رشته پیوندنده است: شبه‌جزیره‌ای از فلات‌های خشک، حاشیه کوهستانی و دو ساحل بلند که به‌نوبت هیتی، یونانی، رومی، بیزانسی، سلجوقی و عثمانی بوده و هر لایه‌اش هنوز در نام‌های جغرافیایی و غذا خوانا است.

زبان ترکی به شاخه اغوزی خانواده ترکی تعلق دارد، با آذربایجانی و ترکمنی خویشاوندی نزدیک دارد و در بخش‌هایی با آن‌ها به‌طور متقابل قابل فهم است؛ این زبان پیوندی، دارای هم‌آهنگی واکه‌ای، و معروف به مقاومت در برابر ترجمه مستقیم به نحو هندواروپایی است. این زبان در دوران آتاتورک یکی از پرخاشگرانه‌ترین پروژه‌های مهندسی زبان در قرن بیستم را از سر گذراند: تغییر خط از عربی به لاتین در سال 1928 و پاکسازی مداوم واژه‌های قرضی عربی و فارسی به نفع واژه‌های ساخت ترکی. به همین دلیل ترکی که اسناد عثمانی یک قرن پیش را می‌خواند به کمک نیاز دارد، در حالی که ترکی که روزنامه آذربایجانی امروزی را می‌خواند عمدتاً نیازی ندارد. بیشتر ترک‌ها مسلمانان سنی حنفی‌مذهب‌اند، اما اقلیت قابل توجهی، شاید یک‌پنجم جمعیت، از علوی‌ها هستند، سنتی غیرارتدوکس با آیین، موسیقی و پیوند تاریخی خاص خود با تشیع که با ارتدوکسی سنی سازگار نیست. سکولاریسم رسمی که از جمهوری نخست به ارث رسیده هنوز پرسشی سیاسی زنده است، نه امری حل‌شده.

در زندگی روزمره، آنچه زندگی ترکی را مشخص می‌کند وزن ویژه‌ای است که به مهمان‌نوازی و خانواده داده می‌شود: تعهد به پذیرایی درست از مهمان، دستور زبان پیچیده چای‌نوشی، و اصطلاحات خویشاوندی که به همسایگان و خرده‌فروشان نیز بسط می‌یابد. فرهنگ قهوه‌خانه، meyhane، حمام عمومی، و آداب هفته عروسی که به‌شدت میان ساحل اژه و استان‌های شرقی تفاوت دارد، هنوز بخش بزرگی از وقت اجتماعی را سامان می‌دهند. تفاوت منطقه‌ای درون ترکیه واقعی است و تزئینی نیست: یک روستایی ساحل دریای سیاه، یک حرفه‌ای استانبولی و یک کشاورز جنوب‌شرقی یک دولت و یک زبان دارند، اما اغلب چیز دیگری مشترک ندارند.