اروتیک ترک‌های آفریقایی‌تبار

آفروترک‌ها شهروندان ترکیه‌ای هستند که نیاکانشان از آفریقا به امپراتوری عثمانی آورده شدند و بیشترشان به‌عنوان برده. آنها از نظر زبان یا دین متمایز نیستند. به ترکی سخن می‌گویند و در همان مساجدی نماز می‌خوانند که همسایگانشان. آنچه آنان را یک گروه می‌سازد، نیای مشترک، حافظه‌ی خانوادگی و تفاوتی آشکار است که جامعه‌ی ترکیه تازه شروع به نامیدن آن کرده است. برای نسل‌های متوالی، بسیاری در گفتار روزمره به سادگی Arap خوانده می‌شدند، برچسبی که بیش از آنکه درباره‌ی اصل واقعی هر کس باشد، درباره‌ی کسانی بود که آن را به کار می‌بردند.

نیاکانشان از چند راه آمدند: از فراز صحرای بزرگ تا بندرهای لیبی، از سودان در امتداد رود نیل، و از راه دریای سرخ و اقیانوس هند از اتیوپی و سواحل شرقی آفریقا. آنان به‌عنوان خدمتکار خانگی در استانبول و ازمیر و به‌عنوان کارگر در مزارع و املاک غرب آناتولی کار می‌کردند. دولت عثمانی از دهه‌ی ۱۸۵۰ تجارت برده‌ی آفریقایی را محدود کرد، اما این تجارت دهه‌ها ادامه یافت. خانواده‌های آزادشده در روستاها و شهرهای کوچک دریای اژه ساکن شدند، به‌ویژه در اطراف ازمیر، آیدین و موغلا، و جوامع کوچک‌تری در آنتالیا و استانبول شکل گرفتند. در 1920s شمار بیشتری آمدند، هنگامی که مسلمانان با تبار آفریقایی که در کرت زندگی می‌کردند، در جریان مبادله‌ی جمعیت میان یونان و ترکیه به ترکیه بازتوطین شدند.

بیشتر آفروترک‌ها مسلمان سنی هستند و دین زندگی روزمره‌شان را شکل می‌دهد، همان‌گونه که برای خانواده‌های دیگر دریای اژه چنین است: تعطیلات، جشن عروسی، مراسم خاکسپاری، مسجد روستا. آیین ویژه‌ی این جامعه جشن گوساله، Dana Bayramı، گردهمایی بهاری در ازمیر بود. گوساله‌ای آراسته در خیابان‌ها گردانده می‌شد و سپس قربانی می‌شد، با موسیقی و رقص در اطرافش. این جشن در طول قرن بیستم کم‌رنگ شد. در دهه‌ی ۲۰۰۰ به‌دست انجمن فرهنگ و همبستگی آفریقایی، که نویسنده‌ی آن مصطفی اولپاک بنیان گذاشت، احیا شد. کتاب او که تبار خانوادگی‌اش را از کنیا تا کرت و سپس استانبول دنبال می‌کند، به رساندن این تاریخ به مخاطبان گسترده‌تر کمک کرد.

نسل‌ها ازدواج میان‌قومی سبب شده که بسیاری از آفروترک‌ها بلافاصله قابل تشخیص نباشند و برخی خانواده‌ها ریشه‌های آفریقایی خود را کاملاً از دست داده‌اند. این خانواده‌های دیرینه‌ی دریای اژه همچنین با مهاجران تازه‌ی آفریقایی که از دهه‌ی ۱۹۹۰ به استانبول آمده‌اند متفاوت‌اند. یکی از چهره‌هایی که جامعه به آن اشاره می‌کند احمد علی چلیکتن است، افسر عثمانی با تبار آفریقایی که در ازمیر به دنیا آمد و یکی از نخستین خلبانان نظامی سیاه‌پوست جهان شد. امروز آفروترک‌ها برای خود جایگاهی درون روایت ملی طلب می‌کنند، نه در حاشیه‌ی آن.