اروتیک آجاری‌ها

آجارایی‌ها گرجی‌هایی هستند از گوشه‌ی پرشیب و بارانی کشور، جایی که کوه‌ها با شیب تند به دریای سیاه فرو می‌ریزند. آنچه آن‌ها را متمایز می‌کند کمتر زبان یا تبارشان است و بیشتر تاریخ‌شان. این منطقه بیش از دو قرن به امپراتوری عثمانی تعلق داشت و بخش بزرگی از جمعیت آن، در حالی که همچنان به گرجی سخن می‌گفتند و خود را گرجی می‌نامیدند، مسلمان سنی شدند. گرجستان اغلب گرجی بودن و مسیحی ارتدوکس بودن را یک چیز می‌داند، از این رو گرجی و مسلمان بودن هم‌زمان تقریباً همه‌ی جنبه‌های زندگی آن‌ها را شکل می‌دهد. سرزمین مادری به دو بخش تقسیم می‌شود. آجارای پایین ساحل است: باتومی، سواحل کوبولتی، و چای و مرکبات در کوهپایه‌ها. آجارای بالا در امتداد دره‌ی آجاریستسقالی، پیرامون کدا، شواخوی و خولو کشیده شده است. این سرزمینی از روستاهای چوبی، کشت‌زارهای توتون، پل‌های سنگی قرون وسطایی و دامنه‌هایی مستعد رانش زمین است، جایی که خانواده‌ها هنوز دام‌های خود را به مراتع تابستانی می‌برند و اعمال دینی محافظه‌کارانه‌تر است. گویش محلی گرجی لایه‌ای از واژه‌های ترکی را در خود دارد و به گویش گوریایی همسایه نزدیک است. لازها که زبان کارتولی‌شان خویشاوند نزدیک آن است، بیشتر درست آن‌سوی مرز ترکیه زندگی می‌کنند.

نقطه‌ی عطف در سال 1878 رخ داد، زمانی که روسیه این منطقه را از عثمانی‌ها گرفت. هزاران آجارایی مسلمان به آناتولی رفتند و فرزندان آن‌ها هنوز در روستاهایی در سراسر ترکیه زندگی می‌کنند که برخی از آن‌ها هنوز به گرجی سخن می‌گویند. کسانی که ماندند دلیلی شدند برای آن‌که آجارا در درون گرجستان شوروی خودمختاری بگیرد. این خودمختاری بر پایه‌ی دین استوار بود نه قومیت، که در نظام شوروی امری غیرعادی بود. پس از استقلال، اصلان آباشیدزه منطقه را تقریباً مانند قلمرو شخصی خود اداره کرد تا آن‌که اعتراضات خیابانی و رویارویی با تفلیس او را در سال 2004 به کناره‌گیری واداشت. رانش زمین و زمستان‌های سخت خانواده‌های کوهستان‌نشین دیگری را برای همیشه از کوه‌ها بیرون رانده‌اند و روستاهای آجاری که دوباره اسکان یافته‌اند اکنون در کومو کارتلی و کاختی، دور از دریا، قرار دارند. دین از دهه‌ی 1990 بار دیگر تغییر کرده است. بسیاری از آجارایی‌ها، به‌ویژه جوانان و ساکنان مناطق پست، در کلیسای ارتدوکس گرجستان غسل تعمید یافته‌اند و بسیاری از نوکیشان آن را بازگشت به ایمان نیاکان خود می‌دانند. غیرعادی نیست که یک خانواده هم مسلمان و هم مسیحی داشته باشد. غریبه‌ها بیشتر از طریق غذا و رقص آجارا با آن آشنا می‌شوند: خاچاپوری آجاری به شکل قایق، پر از پنیر، تخم‌مرغ و کره، و خورومی، یک رقص جنگی از این منطقه که گروه‌های فولکلور در سراسر گرجستان اجرا می‌کنند.