اروتیک آیگوساگ‌ها

ایگوساگها دسته‌ای جنگی از سلت‌ها بودند که در منابع یونانی «گال» نامیده می‌شدند. آنان در اواخر سده سوم پیش از میلاد از اروپا به شمال‌غرب آسیای صغیر رفتند و به‌عنوان سربازان مزدور آتالوس یکم، پادشاه پرگاموم، خدمت کردند. پروسیاس یکم، پادشاه بیتینیا، در سال 216 پیش از میلاد آنان را نابود کرد و هیچ نسل شناخته‌شده‌ای از ایشان بر جای نماند. تقریباً همه آنچه درباره ایشان می‌دانیم از چند فصل نوشته مورخ پولیبیوس به دست آمده است که داستانشان را از ورود تا نابودی در تنها چند سال روایت می‌کند. از آنچه خودشان گفته یا ساخته‌اند چیزی باقی نمانده است. نام ایشان، آن‌گونه که یونانیان نوشته‌اند، تنها نمونه‌ای از زبانشان است که ثبت شده است. این نام به همان شیوه‌ای پایان می‌یابد که نام تکتوساگها پایان می‌یابد؛ تکتوساگها یکی از قبایل گالاتی بودند که آن زمان در مرکز آناتولی ساکن بودند، اما کسی نمی‌داند این دو گروه با هم پیوند داشته‌اند یا نه.

آتالوس ایشان را آورد زیرا به‌عنوان جنگاور شناخته می‌شدند. آنان به‌صورت ارتشی سبک‌بار حرکت نمی‌کردند. همسران و فرزندانشان همراهشان بودند و با گاری‌ها به دنبال نیروها می‌آمدند. او در سال 218 پیش از میلاد ایشان را در لشکرکشی علیه آخائوس، فرمانده سلوکی که خود را پادشاه آسیای صغیر اعلام کرده بود، به کار گرفت و از ایولیس گذشتند و به میسیا رسیدند. راهپیمایی طولانی پیش‌تر فرسوده‌شان کرده بود که خسوف ماه رخ داد و در آن لحظه ایگوساگها از رفتن بیشتر سر باز زدند. آتالوس گزینه خوبی نداشت. اگر ایشان را به ادامه راه وامی‌داشت، ممکن بود به آخائوس بپیوندند. اگر ایشان را می‌کشت، به‌عنوان پادشاهی شناخته می‌شد که مردانی را که به آسیا و به امید او آمده بودند قتل عام کرده است. پس ایشان را به هلسپونت بازگرداند و سرزمینی در آنجا به ایشان وعده داد.

داشتن زمین آرامشان نکرد. در اطراف هلسپونت به غارت شهرهای محلی پرداختند و ایلیوم، شهر یونانی واقع بر محل تروی، را محاصره کردند. اسکندریه تروآس 4,000 مرد فرستاد که محاصره را شکستند و تدارکاتشان را قطع کردند. سپس ایگوساگها آریسبا را در قلمرو آبیدوس تصرف کردند و همچنان شهرهای نزدیک را تهدید می‌کردند. در سال 216 پیش از میلاد پروسیاس به سوی ایشان لشکر کشید و در نبرد شکستشان داد. سپس تقریباً همه زنان و کودکان اردوگاهشان را قتل عام کرد و بار و بنهشان را به سربازان خود داد.

امروز ایگوساگها بیشتر به‌عنوان یک داستان عبرت‌آموز باقی مانده‌اند تا یک قوم. پولیبیوس داستانشان را درسی برای بیگانگان اروپایی می‌گوید که بیش از حد آسان به آسیا گذشتند. آنان بخشی از جنبش بزرگ‌تر گروه‌های سلت به سوی بالکان و آناتولی بودند که از حدود دهه 270 پیش از میلاد آغاز شد. همین جنبش گالاتی‌ها را پدید آورد که شکست آنان را آتالوس در یادمان‌های پیروزی پرگاموم جشن گرفت؛ یادمان‌هایی که بعدها به‌عنوان گال محتضر تقلید شدند. گالاتی‌ها ریشه دواندند و قرن‌ها هویت جداگانه خود را حفظ کردند. ایگوساگها تنها چند سال بر خاک آسیا دوام آوردند.