اروتیک آغول‌ها

آغول‌ها (آغول‌ها) مردمی از شمال‌شرق قفقازند که در ارتفاعات جنوب‌شرقی صعب‌العبور داغستان در فدراسیون روسیه زندگی می‌کنند. زادگاه آنان در دره‌های عمیق رودخانه‌های چیراخ و کوراخ قرار دارد، سرزمینی کوهستانی و فشرده که حول منطقه کنونی آغول متمرکز است. شمار آنان تخمیناً 28,000 تا 35,000 نفر برآورد می‌شود و از کوچک‌ترین ملیت‌های بومی داغستان، با آن همه تنوع، به شمار می‌آیند.

زبان و ریشه‌ها

زبان آغولی عضوی از شاخه لزگی خانواده زبان‌های قفقازی شمال‌شرقی (ناخ-داغستانی) است و با لزگی و تاباسارانی نزدیک خویشاوندی دارد. این زبان از نظر تاریخی نوشتاری نبوده و در چند دره رودخانه‌ای جداافتاده گفتاری می‌شد و همین امر لهجه‌های محلی مشخصی پدید آورد. روسی و پیش‌تر آذربایجانی زبان‌های گسترده‌تر تجارت و آموزش بودند. آغول‌ها از نظر تاریخی مجموعه‌ای از جوامع کوهستانی خودگردان، یا جامعه‌های آزاد، را تشکیل می‌دادند که با عرف، مسجد و تبار به هم پیوند داشتند.

جامعه و معیشت

شیب تند زمین، معیشتی را رقم زد که بر دامداری استوار بود، به‌ویژه پرورش گوسفند و بز که به‌صورت فصلی میان مراتع کوهستانی و دشتی جابه‌جا می‌شدند. قطعه‌زمین‌های باریک و پله‌ای، جو و دیگر غلات مقاوم تولید می‌کرد. آغول‌ها در سراسر داغستان مدت‌ها به‌عنوان سنگ‌تراشان و سازندگان ماهر شناخته می‌شدند و مردان اغلب در گروه‌های کاری فصلی به مناطق همسایه می‌رفتند تا خانه‌ها و برج‌ها بسازند. پشم‌ریسی، بافندگی و بافتن جوراب‌های نقش‌دار از صنایع دستی مهم خانگی بودند.

ظاهر و زینت‌آلات

آغول‌ها معمولاً پوستی از زیتونی تا روشن، موی قهوه‌ای تیره یا سیاه و چشمان قهوه‌ای دارند و اندامی تنومند متناسب با زندگی کار در کوهستان. لباس سنتی زنان حول یک پیراهن بلند تیره می‌چرخید که با روسری‌ای موسوم در سراسر منطقه به چوختا پوشیده می‌شد، همراه با زیورآلات نقره و شال‌های پشمی سنگین در برابر سرما. مردان کلاه پوستین گوسفندی و کت پشمی می‌پوشیدند. جوراب‌های پشمی بافته‌شده با نقش‌های هندسی درخشان همچنان عنصری شناخته‌شده از پوشاک محلی است.