اروتیک اوبیخ‌ها

اوبیخ‌ها مردمی از شمال‌غرب قفقاز هستند که زمانی کرانه‌ی دریای سیاه را در حوالی شهر سوچی کنونی، میان سرزمین‌های آبخازها و چرکس‌ها (آدیغه) در اختیار داشتند. پس از فتح قفقاز توسط روسیه، تقریباً تمام این ملت یا تبعید شد یا در سال 1864 به امپراتوری عثمانی گریخت. زبان آنان، اوبیخی، که زبان‌شناسان به سبب داشتن یکی از بزرگ‌ترین مجموعه‌های همخوان‌ها در میان زبان‌های شناخته‌شده ستوده‌اند، در سال 1992 با مرگ آخرین گوینده‌ی روان آن، توفیق اسنج، در ترکیه منقرض شد.

جامعه و معیشت

در میهن خود، اوبیخ‌ها مسلمان سنی بودند و زندگی‌ای بسیار شبیه همسایگان چرکس و آبخاز خود داشتند؛ با اقتصادی متکی بر کشاورزی کوهستانی و ساحلی، باغ‌داری، دامداری و زنبورداری، و جامعه‌ای اشرافی‌جنگجو که بر پایه‌ی مرتبه و تبار سازمان یافته بود. پس از تبعید، در آناتولی اسکان یافتند و در میان جوامع چرکس و ترک زیستند و به‌تدریج با آنان درآمیختند. در طی چند نسل به گفتار آدیغه و سپس ترکی روی آوردند و امروز بازماندگانشان در ترکیه عموماً خود را چرکس می‌دانند، در حالی که خاطره‌ی منشأ اوبیخی خود را حفظ کرده‌اند. پیش از مرگ این زبان، پژوهشگرانی چون ژرژ دومزیل و هانس فوگت از نزدیک با آخرین گویندگان آن کار کردند، و ضبط‌ها و متون گردآوری‌شده از توفیق اسنج، اوبیخی را به یکی از مستندترین زبان‌های منقرض‌شده بدل کرده است، در حالی که بازماندگان و فعالان چرکس کوشیده‌اند میراث آن را در حافظه زنده نگه دارند.

ظاهر و آرایه

اوبیخ‌ها با گروه‌های جسمانی و فرهنگ مادی مردمان غرب قفقاز مشترک بودند: پوستی عموماً روشن تا زیتونی، موهایی تیره و چشمانی تیره. لباس سنتی‌شان همان پوشش کلاسیک چرکسی بود: برای مردان، کت چرکسکا با ردیف‌های جاخشابی روی سینه، کلاه پاپاخا یا کلاه کوکی‌دار، کمربند باریک، و خنجر و شمشیر؛ برای زنان، جامه‌های بلند و روان با جلیقه‌ی تنگ، کمربند نقره‌ای، و سربند بلند گلدوزی‌شده با روبنده.