اروتیک عراقی‌های آفریقایی‌تبار

عراقی‌های آفریقایی‌تبار، عراقی‌هایی سیاه‌پوست‌اند که به زبان عربی سخن می‌گویند. بیشترشان در بصره و اطراف آن زندگی می‌کنند و نیاکانشان طی بیش از هزار سال از شرق آفریقا به بین‌النهرین رسیدند. زبان و دین آنان را از دیگران متمایز نمی‌کند، زیرا هر دو را با جنوب عرب‌زبانِ اطرافشان مشترک‌اند. اما تبار و خاطره‌ی برده‌داری که جامعه‌ی عراق هرگز کاملاً از آن رها نشده، آنان را متمایز می‌کند. بسیاری از خانواده‌ها هنوز نام قبیله‌های عربی را که نیاکانشان به آن‌ها وابسته بودند با خود دارند و واژه‌ی توهین‌آمیز عبد، به معنای برده، هنوز در خیابان همراه مردم است.

کهن‌ترین فصل این تاریخ به زنج‌ها تعلق دارد، شرق‌آفریقایی‌هایی که در عهد خلفای عباسی برای کندن لایه‌ی نمکی از زمین‌های باتلاقی جنوب عراق به کار گرفته شدند. از سال ۸۶۹ تا ۸۸۳ در یکی از بزرگ‌ترین شورش‌های بردگان جهان قرون وسطا برخاستند. بصره را غارت کردند و بیش از یک دهه در باتلاق‌ها پایداری کردند تا آنکه سرکوب شدند. مهاجران بعدی از طریق تجارت اقیانوس هند رسیدند که اسیران را از زنگبار و سواحل سواحیلی تا خلیج می‌برد و تا قرن نوزدهم ادامه داشت، برای کار در باغ‌های خرما، بنادر و خانه‌های ثروتمندان. جامعه‌ی امروز از همین موج‌ها پدید آمد و از دیرباز با همسایگان عرب خود درآمیخت. هیچ سرشماری آنان را نمی‌شمارد و برآوردهای جمعیتشان بسیار متفاوت است.

دین از منطقه پیروی می‌کند. بیشترشان مسلمانان شیعه‌اند، بخشی کوچک‌تر سنی‌اند، و عزاداری محرم و تقویم زیارتی جنوب، سال آنان را همان‌گونه شکل می‌دهد که سال همسایگانشان را. برخی خانواده‌ها همچنین آیین‌های درمانی با ریشه‌های آفریقایی را حفظ می‌کنند که با نام‌های نوبان و لیوا شناخته می‌شوند. این آیین‌ها بر پایه‌ی طبل‌زنی، سازی کاسه‌ای زهی به نام طنبوره، و آوازهایی ساخته شده‌اند که ردپایی از زبان سواحیلی دارند. این آیین‌ها به ارواح و بیماری‌های روحی می‌پردازند و بیشتر در میان کهنسالان و شاگردانشان باقی مانده‌اند.

سیاست پس از سال ۲۰۰۳ نقطه‌ی عطف شد. فعالان بصره «جنبش عراقیان آزاد» را تشکیل دادند تا خواستار به رسمیت شناخته شدن به عنوان یک اقلیت، حمایت حقوقی در برابر تبعیض و کرسی‌های پارلمانی ویژه، مانند آنچه مسیحیان و جوامع کوچک دیگر دارند، شوند. انتخاب باراک اوباما در سال ۲۰۰۸ تازه‌ای به این تلاش بخشید. این جنبش در انتخابات استانی نامزد داد بی‌آنکه کرسی‌ای به دست آورد، و بنیان‌گذارش، جلال ضیاب، در سال ۲۰۱۳ در بصره با گلوله کشته شد. خواست به رسمیت شناخته شدن رسمی هنوز برآورده نشده و بسیاری از عراقی‌های آفریقایی‌تبار همچنان می‌گویند که نخست عراقی‌اند و تنها می‌خواهند همان‌گونه با آنان رفتار شود.