اروتیک قراچی‌ها

Garachi ها طایفهٔ Dom در آذربایجان هستند. نیاکانشان قرن‌ها پیش شبه‌قارهٔ هند را ترک کردند، از راه ایران به سمت غرب حرکت کردند و در حاشیهٔ زندگی روستایی در قفقاز جایی برای خود یافتند، بی‌آنکه هرگز کاملاً در آن حل شوند. تبار و کاری که انجام می‌دادند، آنها را بیش از هر سرزمین زادگاهی به عنوان یک گروه مشخص می‌کند. نسل‌ها، آنها خانواده‌هایی بودند که همراه با فصل‌ها می‌آمدند، ظروف مسی قلع‌اندودشده می‌فروختند، فلزکاری می‌کردند، اسب معامله می‌کردند، در جشن‌ها موسیقی می‌نواختند و سپس می‌رفتند. همسایگانشان آنها را Qaraçı می‌نامند. این واژه‌ای بیرونی است و در آذربایجانی روزمره هنوز می‌تواند آزاردهنده باشد. جماعت‌های Dom خویشاوند آن سوی مرز در شمال غرب ایران برچسبی مشابه دارند.

زبانشان داستان بلندتری را روایت می‌کند. حدود آغاز قرن بیستم، ناظران در قفقاز تحت حکومت روسیه، واژگان Karachi با ریشهٔ هندی را ثبت کردند. این واژگان به زبان Domari، زبان جماعت‌های Dom در خاورمیانه، پیوند داشتند و از Lomavren، زبان Bosha در ارمنستان همسایه، جدا بودند. آن گفتار کهن بیشتر محو شده است. خانواده‌های Garachi امروزه در خانه به زبان آذربایجانی، یک زبان ترکی، سخن می‌گویند.

دین از کشور اطرافشان پیروی می‌کند. Garachi ها مانند بیشتر آذربایجانی‌ها مسلمان هستند. همان‌طور که در هر کشوری که هفت دهه حکومت شوروی شکلش داده، ایمان بیشتر در تولد، عروسی و تشییع جنازه نمایان می‌شود.

گسست اصلی زیر حکومت شوروی رخ داد. مسکو تحمل کمی برای مردمی بی‌نشانی ثابت داشت. کارزارهای ضد کوچ‌نشینی که با فرمانی در 1956 علیه Roma سرگردان اتحاد جماهیر شوروی به اوج رسید، خانواده‌هایی را که هنوز در حرکت بودند به مسکن دائمی، مزارع جمعی و مشاغل دولتی سوق داد. امروزه بیشتر Garachi زندگی ثابتی در شهرها و روستاها دارند. هیچ‌کس شمارشان را به درستی نشمرده است و روایتشان از خودشان به ندرت در چاپ راه می‌یابد. بسیاری از خوانندگان تاریخ Roma را داستانی اروپایی می‌دانند. اما Garachi نشان می‌دهند که مهاجرت‌های خویشاوند از هند نیز شاخه‌های مستقری در شرق بر جای گذاشته‌اند که هر یک را زبان‌ها و ادیان مردم اطرافشان شکل داده است.