اروتیک یوروک‌ها

یوروک‌ها ترک‌هایی هستند که به راه‌پیمایی ادامه دادند. نامشان از فعل ترکی باستان به معنای راه رفتن گرفته شده و آن را به دست آوردند: در حالی که بیشتر ترک‌های اوغوز که پس از قرن یازدهم وارد آناتولی شدند در شهرها و روستاهای کشاورزی ساکن شدند، یوروک‌ها با گله‌های خود ماندند و هر سال میان اردوگاه‌های زمستانی در دشت‌های مدیترانه و مرتع‌های تابستانی مرتفع در کوه‌های توروس جابه‌جا می‌شدند. این چرخه‌ی فصلی، از دشت تا کوه و بازگشت، ستون فقرات هویت یوروک است. این چرخه خیمه‌های سیاه پشم بزی، رژیم غذایی ماست و پنیر و نان مسطح، بافندگی، شبکه‌های ازدواج و رابطه‌ی طولانی و محتاطانه‌ی آنان با دولت را شکل داده است.

کانون اصلی، رشته‌کوه توروس در جنوب ترکیه است، از آداناو مرسین به سمت غرب و از آنتالیا، قرامان، اسپارتا و موغلا می‌گذرد، با جیب‌های قدیمی‌تر در سراسر داخل منطقه‌ی اژه. جهان یوروک دوم و جداگانه‌ای در بالکان وجود دارد، جایی که حاکمان عثمانی از قرن چهاردهم به بعد کوچ‌نشینان آناتولی را برای نگهبانی از سرزمین‌های تازه‌گشوده جابه‌جا کردند. نوادگان آنان هنوز در روستاهای اطراف رادوویش و شتیپ در مقدونیه‌ی شمالی و در جوامع پراکنده در بلغارستان و تراکیه‌ی یونان زندگی می‌کنند، جایی که نام به یورُک تغییر می‌یابد. یوروک‌ها به ترکی سخن می‌گویند، زبانی اوغوزی از خانواده‌ی ترکی، اما گویش‌های آنان چنان محافظه‌کارند که ایشان را از ترکی شهری متمایز می‌کند، و گویش‌های بالکانی ویژگی‌های قیپچاقی دارند که گفتار آناتولی فاقد آن است.

از نظر دینی، یوروک‌ها مسلمانان سنی مذهب حنفی‌اند، با لایه‌ی عامیانه‌ای که در روستاهای آناتولی رایج است: مهره‌های چشم‌زخم، نذر کردن نزد آرامگاه اولیا، و قربانی هنگامی که گله‌ها به مرتع تابستانی می‌رسند. برخی گروه‌هایی که یوروک شمرده می‌شوند علوی‌اند و مرز میان یوروک و ترکمن هرگز تعیین نشده است. در غرب و جنوب، کوچ‌نشینان یوروک نامیده می‌شوند. در شرق دورتر، همان نوع مردم ترکمن نامیده می‌شوند.

در درون، یوروک‌ها اتحادیه‌ای از قبایل و گروه‌های چادرنشین‌اند: ساری‌کچیلی، کاراکچیلی، هوناملی، کاراقویونلو، باغشیش و ده‌ها گروه دیگر، که هرکدام مراتع و الگوهای گلیم ویژه‌ی خود را دارند. دولت عثمانی آنان را به‌عنوان کمک‌نیرو و نگهبان راه‌ها به کار می‌گرفت، سپس قرن‌های هفدهم تا نوزدهم را صرف تلاش برای میخ‌کوب کردنشان به زمین کرد. لشکرکشی اجباری برای اسکان در دشت چوکوروا در 1860s خطی را پدید آورد که هر یوروکی می‌شناسد و به شاعر ترکمن داداوغلو نسبت داده می‌شود: فرمان از آنِ سلطان است، اما کوه‌ها از آنِ ماست. اسکان‌یابی در بیشتر موارد پیروز شد. اکثر یوروک‌ها اکنون در روستاها و شهرها زندگی می‌کنند و میراث خود را در جشنواره‌های سالانه‌ی یوروک گرامی می‌دارند، اما چند صد خانواده‌ی ساری‌کچیلی همچنان با شتر میان ساحل مرسین و ارتفاعات قونیه کوچ می‌کنند و هر بهار با مأموران جنگلداری بر سر حق عبور چانه می‌زنند.