اروتیک سادزها

گروه Sadz همان آبخازهای ساحل دورافتاده شمال‌غربی‌اند. نسل‌ها در جامعه‌های کوچکی در امتداد دریای سیاه خودگردانی می‌کردند، از حوالی گاگرا به سمت شمال‌غرب تا رود خوستا، و تا حد زیادی بیرون از کنترل شاهزادگان آبخاز در جنوب ماندند. نام خودشان برای خود Asadzwa است. افسران و نقشه‌نگاران روسی آنان را Dzhigets می‌نامیدند. سرزمینشان نواری از ساحل و دهانه رودخانه‌ها بود که تپه‌های پرشیب و جنگلی محاصره‌اش کرده بودند. امروز این سرزمین میان آبخازیا و منطقه سوچی روسیه تقسیم شده و تقریباً هیچ Sadz در آن زندگی نمی‌کند.

Sadz گویشی از زبان آبخازی است که به خانواده کوچک قفقازی شمال‌غربی تعلق دارد. زبان‌شناسان این خانواده را به خاطر شمار بسیار زیاد همخوان‌ها و واکه‌های بسیار اندک می‌شناسند. همسایگان Sadz به زبان‌های خویشاوند سخن می‌گفتند: اوبیخ‌ها درست بالاتر همان ساحل، چرکس‌ها فراتر از آنان، و گویشوران ابازا آن سوی کوه‌ها در شمال. Sadz همان آبخازی‌ای نیست که در مدارس تدریس می‌شود، که بر پایه گویش جنوبی Abzhywa بنا شده است. امروز این زبان تقریباً منحصراً در ترکیه گفته می‌شود.

این جابه‌جایی به ترکیه، محور اصلی تاریخ Sadz است. در دهه 1830 روسیه در این ساحل قلعه‌هایی ساخت، در گاگرا و در دماغه آدلر، تا منطقه را از بازرگانان عثمانی جدا کند. با این حال Sadz و خویشاوندانشان در ارتفاعات برای دهه‌ها استقلال خود را نگه داشتند. وقتی جنگ قفقاز در سال 1864 پایان یافت، تقریباً همه آنان رانده شدند. آنان را با کشتی از آن سوی دریای سیاه به امپراتوری عثمانی بردند، همراه با اوبیخ‌ها و بخش بزرگی از چرکسیا. محل‌های ساحلی بازی‌های المپیک زمستانی 2014 سوچی بر ساحلی ساخته شد که پیش‌تر ساحل Sadz بود.

در روستاهای ترکیه‌ای که تبعیدیان بنا کردند، مردم Sadz مسلمانان سنی‌اند. در ساحل قدیم، ایمانشان لایه‌لایه بود. اسلام از راه تماس با عثمانی‌ها آمد. زیر آن خاطره مسیحیتی قرار داشت که آبخازیا از دوران بیزانسی شناخته بود، و زیر آن، آیینی کهن‌تر از آبخازها: بیشه‌های مقدس و زیارتگاه‌هایی که مردم در آن سوگند می‌خوردند و اتهامات را می‌آزمودند. مانند دیگر آبخازها، بر اساس apsuara زندگی می‌کردند، آیینی نانوشته از مهمان‌نوازی، خویشتن‌داری و احترام به بزرگ‌ترها. خانواده‌های اشرافی از راه فرزندخواندگی پیوند می‌بستند و فرزندان خود را برای پرورش به خانه‌ای دیگر می‌فرستادند. بیشتر بازماندگان امروز ترکی را زبان نخست خود می‌دانند. با این حال این گویش از نزدیک‌ترین همسایه‌اش پایدارتر ماند: اوبیخ با آخرین گویشور روان خود در سال 1992 از میان رفت، در حالی که Sadz هنوز در خانواده‌هایی در ترکیه گفته می‌شود.