اروتیک شاویه

شاویه، که نام آن به صورت Chaoui نیز نوشته می‌شود، قومی بربر در شرق الجزایر هستند که سرزمین‌شان کوه‌های آوراس و فلات‌های اطراف آن، در حوالی باتنه، خنشلا و ام البواقی است. آنان به زبان تاچاویت، یک زبان بربری زناتی از خانواده آفروآسیایی، سخن می‌گویند و پیرو اهل سنت هستند. شاویه از بزرگ‌ترین جمعیت‌های بربر الجزایر به شمار می‌روند، هرچند شمار دقیق گویشوران متفاوت است.

جامعه و معیشت

جامعه شاویه به‌طور سنتی دامداری نیمه‌کوچ‌نشین را با کشاورزی کوهستانی پلکانی ترکیب می‌کرد؛ گله‌های گوسفند و بز را میان چراگاه‌های تابستانی مرتفع و مراتع زمستانی پست‌تر جابه‌جا می‌کردند و در باغ‌های دره‌ها غلات، انجیر و درختان میوه می‌کاشتند. زندگی حول ساختارهای قبیله‌ای و تیره‌ای سازمان یافته بود و سنت نیرومندی از حقوق عرفی و همبستگی جمعی داشت. کوه‌های صعب‌العبور آوراس از نظر تاریخی به‌عنوان پناهگاه و پایگاه مقاومت به کار می‌رفت و این منطقه گهواره جنگ استقلال الجزایر شد. شعر شفاهی، آواز و بافندگی هنری همچنان از جلوه‌های مهم فرهنگی‌اند.

ظاهر و آرایه

مردم شاویه ظاهری بربری مدیترانه‌ای دارند، با پوستی از زیتونی تا برنزه و موی تیره‌ای که غالب است، و در برخی افراد رنگ روشن‌تری دیده می‌شود. لباس سنتی زنان از پارچه‌ای ملفوف به نام ملحفه با رنگ‌های روشن تشکیل می‌شود که روی شانه‌ها جمع و با گیره‌های نقره‌ای بزرگ و مثلثی بسته می‌شود که با زنجیرهایی در سراسر سینه به هم متصل‌اند. گردنبند، دستبند و روسری از مرجان، کهربا و نقره، این پوشش را کامل می‌کند و زنان مسن‌تر از نظر تاریخی خالکوبی‌های هندسی بر پیشانی، گونه‌ها و دست‌ها داشتند. مردان جامه‌های بلند، شنل‌های پشمی برنوس و عمامه می‌پوشیدند. امروزه پوشاک روزمره مدرن رایج است و لباس سنتی برای جشن‌ها نگه داشته می‌شود.