اروتیک حمر

حومر پیش از هر چیز، مردمانی گاودارند. آنان یکی از دو شاخهٔ بزرگ میسیریه‌اند، قبیله‌ای عرب از بقاره در غرب کردفانِ سودان. نام آنان در زبان عربی به معنای سرخ‌ها است و شاخهٔ دیگر زُروگ نام دارد. مانند دیگر بقاره، نسب خود را به عرب‌های جهینه می‌رسانند. با این حال، آنچه زندگی روزمره را شکل می‌دهد، زنجیرهٔ نزدیک‌تری از تعلق است: بخش، عمودیه، تبار و اردوگاهی که خانواده با آن گاو می‌چراند. انسان‌شناس ایان کانیسون در دههٔ 1950 میان آنان زیست و روایت خود از سیاست کوچ‌نشینان را بر پایهٔ این زنجیره بنا کرد و نشان داد که چگونه خویشاوندی تعیین می‌کند چه کسانی با هم اردو می‌زنند و در یک اختلاف، چه کسی در کنار چه کسی می‌ایستد.

سال آنان مانند آونگ در نوسان است. با آمدن باران، گله‌ها به سوی شمال و به سرزمین شنی اطراف ال‌موغلاد و بابانوسا کوچ می‌کنند، دور از گل و مگس. با خشک شدن زمین، به سوی جنوب و بحر العرب می‌روند، رودی که دینکاها آن را کیر می‌نامند، و در آنجا آب و علف تا بازگشت باران دوام می‌آورد. گاوهای باربر، خیمه‌ها و اثاثیهٔ خانه را حمل می‌کنند. سوارکاران حومر زمانی با نیزه زرافه شکار می‌کردند، هنری پرجرئت که کانیسون ثبت کرده است. این سنت با ناپدید شدن این جانوران از بخش بزرگی از زیستگاهشان کم‌رنگ شده است.

کوچ جنوبی همچنین جایی است که داستان حومر سخت می‌شود. مراتع فصل خشکی آنان با سرزمین دینکای نگوک در اطراف ابیی هم‌پوشانی دارد. در بیشتر قرن بیستم، این دو قوم از طریق رؤسایی که یکدیگر را خوب می‌شناختند به‌طور مشترک از این زمین بهره می‌بردند، که مشهورترینشان ناظر حومر، بابو نیمر، و رئیس اعظم دینکای نگوک، دنگ ماجوک بودند. سپس جنگ داخلی این توافق را از هم گسست. از دههٔ 1980، خرطوم سوارکاران بقاره را به‌عنوان شبه‌نظامیان مراحیل علیه جوامع جنوبی مسلح کرد. وقتی سودان جنوبی در سال 2011 مستقل شد، ابیی همچنان موضوع اختلاف ماند و دسترسی چوپانان حومر به آب و علف آن در قلب این مناقشه قرار دارد. از سال 2023، جنگ سودان میان ارتش و نیروهای پشتیبانی سریع به سرزمین حومر نیز رسیده است، با درگیری‌هایی در اطراف بابانوسا و الفولا.

حومر به گویش عربی غرب سودانی سخن می‌گویند که با دیگر بقاره مشترک است و مسلمانان سنی‌مذهب‌اند. سوارکاران بقاره در دههٔ 1880 هستهٔ اصلی ارتش‌های مهدیه را تشکیل می‌دادند، تاریخی که هنوز در کردفان وزن دارد. دو بخش اصلی حومر، عجیره و فلیته، هرکدام چند عمودیه دارند که هرکدام زیر نظر عُمدهٔ خود (رئیس عمودیه) اداره می‌شود. میدان‌های نفتی حوضهٔ ال‌موغلاد، گسترش مزارع و شهرهای رو به رشد بسیاری از خانواده‌ها را به زندگی یکجانشینی کشانده‌اند، اما گاو همچنان نشانهٔ ثروت، ازدواج و نام خانواده است.