اروتیک پیه‌نوارها

پیه‌نوآرها اروپاییان الجزایر فرانسوی و نسلی هستند که از آنان برآمده‌اند: مهاجران، فرزندانشان و نوه‌هایشان که در ساحل جنوبی دریای مدیترانه، میان پیاده‌شدن فرانسویان در سیدی فروش در سال 1830 و استقلال در سال 1962 به دنیا آمدند. آنچه آنان را به یک ملت بدل کرد، نه پراکندگی مستعمره‌نشینان، بلکه زمان و آمیختگی بود. فرانسه مهاجران را به شیوه‌ای نامنظم و ناهمگون جذب می‌کرد، پس جمعیت مهاجران با اسپانیایی‌ها در اوران و غرب، ایتالیایی‌ها و مالتایی‌ها در اطراف بون و قسنطینه، آلزاسی‌هایی که پس از 1871 آواره شدند، و تبعیدیان پاریسی از قیام‌های ناکام 1848 و 1851 تکمیل شد. قانون تابعیت در سال 1889 فرزندان همه این خارجیان را هنگام تولد به شهروندان فرانسوی بدل کرد، و فرمان کرمیو در سال 1870 پیش‌تر همین کار را با یهودیان دیرینه‌ساکن الجزایر کرده بود. در طی دو نسل، این آمیختگی لهجه‌ای مشترک، سفره‌ای مشترک و این باور مشترک را پدید آورد که الجزایر خانه آنهاست.

خود نام، یعنی «پای سیاه»، دیر پیدا شد و کسی درباره منشأ آن توافق ندارد. پیش از دهه 1950 خود را ساده‌تر الجزایری یا فرانسوی می‌نامیدند. گفتار روزمره‌شان پاتاوئت بود، زبان فرانسه کارگری که با اسپانیایی، ایتالیایی، عربی و مالتایی آمیخته شده بود و بیش از همه در محله باب‌الوآد الجزایر رایج بود. غذا همچنان این گروه را بیش از هر چیز دیگری مشخص می‌کند: کمیا، مجموعه‌ای از خوراک‌های کوچک و نمک‌سود که پیش از غذا همراه با آنیسون صرف می‌شود؛ مونا، نان شیرینی عید پاک با عطر پرتقال که اسپانیایی‌ها آوردند؛ کالنتیکا، کیکی از آرد نخود که داغ در خیابان فروخته می‌شود؛ و کوسکوس و مرگز که کامل از همسایگان الجزایری‌شان گرفته شدند. بیشترشان کاتولیک بودند، با اقلیتی یهودی قابل توجه و چند پروتستان، و دین بیشتر در جشن‌ها و خانواده جریان داشت تا در آموزه.

نقطه عطف تاریخشان سال 1962 است. جنگ الجزایر مواضع همه طرف‌ها را سخت کرده بود و پس از توافق‌نامه اویان، حدود 800,000 نفر در عرض چند ماه رفتند، بسیاری‌شان با دو چمدان، زیر شعار چمدان یا تابوت. فرانسه سرزمین مادری با سردی از آنان استقبال کرد. آنان بیشتر در جنوب اسکان یافتند، در مارسی، مونپلیه، نیس، پرپینیان، تولوز و کرس، و جریان‌های کوچک‌تری به آلیکانته، اسرائیل، کبک و آرژانتین رفتند. این هویت امروز به صورت دیاسپورای خاطره باقی است: انجمن‌ها، کتاب‌های آشپزی، زیارت سالانه اورانی‌های پیشین در عید صعود به نسخه‌ای از کلیسای جامع سانتا کروز که بالای نیم ساخته شده، و غمی ویژه که فرانسوی‌ها آن را نوستالژری می‌نامند. آلبر کامو، ایو سن‌لوران، ژاک دریدا و مشت‌زن مارسل سردان همه از این جهان برآمدند. نوادگان آنان میلیون‌ها نفرند، بیشترشان در هر وجه معمولی فرانسوی، و برخی هنوز لهجه‌ای تندتر و سفره‌ای بلندتر از همسایگانشان نگه می‌دارند.