اروتیک بشاری‌ها

بیشارین شاخه شمالی بجا هستند، مردمی شتردار که از هر سند مکتوبی درباره این سرزمین، بیشتر در صحرای شرقی میان نیل و دریای سرخ ساکن بوده‌اند. سرزمین آنان عطبای نام دارد: دشت‌های شنی و سنگریزه‌ای، بسترهای خشکی که سالی یک یا دو بار جریان می‌یابند، و تپه‌های دریای سرخ که پشت آن‌ها قرار گرفته‌اند. این سرزمین در شمال‌شرق سودان و گوشه جنوب‌شرقی مصر گسترده است. زمینی است که تقریباً هیچ چیز در آن نمی‌روید و بیشارین با جابه‌جایی، پیگیری بارانی که به‌صورت پراکنده می‌بارد و خواندن مراتع از فاصله‌هایی که بیگانگان باورش برایشان دشوار است، از آن امرار معاش کرده‌اند. شترانشان گواه این نظام است. شتر سواری بیشاری یکی از نژادهای نام‌دار منطقه است که برای تحمل و استقامت پرورش یافته، نه برای جثه، و بازرگانان قرن‌ها بهای بالایی برای آن پرداخته‌اند.

به زبان بجا سخن می‌گویند که خودشان آن را بیدهاویت می‌نامند، زبانی کوشی از خانواده آفروآسیایی و در میان خویشاوندانش استثنایی است: آنقدر از دیگر زبان‌های کوشی فاصله دارد که زبان‌شناسان بر سر این بحث کرده‌اند که آیا شایسته شاخه‌ای مستقل است یا نه. تقریباً همه عربی را هم یاد می‌گیرند و در شهرها عربی روزبه‌روز بیشتر جا باز می‌کند، اما بجا زبان اردوگاه‌های دامداری و پیکره‌ای بزرگ از شعر شفاهی است که هرگز چندان نوشته نشده است. بیشارین مسلمانان سنی‌اند و طریقت‌های صوفی شرق سودان، به‌ویژه ختمیه، بخش عمده زندگی دینی‌شان را پیش می‌برند. در کنار آن، سلیف، حقوق عرفی بجا، قرار دارد که خون‌بها، ازدواج و اختلافات چراگاهی را بدون مراجعه به هیچ دادگاه دولتی حل‌وفصل می‌کند. دو تقسیم اصلی، ام‌علی و ام‌ناجی هستند که هر یک به بخش‌های کوچک‌تری پیوند می‌خورند که به چاه‌ها و وادی‌های مشخصی گره خورده‌اند.

تاریخ بیشتر به‌صورت عبور و مرور به آنان رسیده است. کوه‌هایشان معادن طلا و زمرد داشتند که مصر از دوران فرعونی بهره‌برداری می‌کرد، و بندر عیذاب در ساحل آنان بر دریای سرخ، زائران را به سوی جده هدایت می‌کرد تا آنکه در قرن پانزدهم ویران شد. جنگ‌های مهدیه در دهه 1880 جنگجویان بجا را، با لقبی برگرفته از موهایشان، به تخیل بریتانیایی‌ها وارد کرد: تیفه، هاله‌ای پهن و آراسته که با کره و سنجاق چوبی به شکل نگه داشته می‌شود، و بر تکیه‌گاه گردن چوبی منبت‌کاری‌شده می‌خوابیدند. خشکسالی دهه 1980 گله‌هایی را که اقتصاد پیشین بر آن‌ها تکیه داشت نابود کرد و بسیاری از بیشارین اکنون در معادن طلای سنتی کار می‌کنند یا در پورت سودان و اسوان زندگی می‌کنند. مثلث حلایب که هم مصر و هم سودان ادعای آن را دارند و از دهه 1990 تحت کنترل مصر است، درست از میان مراتعی می‌گذرد که زمانی بی‌هیچ اندیشه‌ای از آن عبور می‌کردند.