اروتیک بنی خیران

بنی خیران قبیله‌ای از فلات خشک و باز اطراف اود زم در منطقه فسفات مرکز مراکش هستند. آنچه آنها را یک گروه می‌سازد زبان یا دین نیست، زیرا هر دو را با همسایگانشان مشترک دارند. بلکه منطق قدیمی‌تر قبیله‌ای مراکشی است: نامی مشترک، تبار مشترک ادعایی، و سرزمینی که میان بخش‌ها و خوشه‌هایی از روستاها به نام دوار تقسیم شده است. در روستاهای مراکش این نوع تعلق هنوز اهمیت دارد. در ازدواج‌ها، مسائل زمین و سیاست محلی نمایان می‌شود، مدت‌ها پس از آنکه دولت نقشه را به استان‌ها و کمون‌ها تقسیم کرد.

معمولاً آنها را قبیله‌ای با اصل آمازیغی توصیف می‌کنند که طی قرن‌ها به زبان عربی سخن گفتن آموخت. بخش بزرگی از دشت‌های اطلس نیز پس از استقرار قبایل بدوی عرب در قرون وسطی همین مسیر را طی کرد. امروز آنها به عربی روستایی مراکشی شاویه و تادله سخن می‌گویند که ماهیتی بدوی دارد و به‌آسانی از گویش‌های قدیمی شهری فاس یا رباط تشخیص داده می‌شود. اسلام در اینجا سنی و مالکی است. مردم آن را از طریق نماز جمعه، رمضان و موسم‌ها زندگی می‌کنند، یعنی جشن‌های زیارتی اولیا که در سراسر تقویم کشاورزی پراکنده‌اند. شهر زیارتی بوجاد، مرکز خاندان مذهبی شرقاوه، با فاصله‌ای کوتاه با ماشین قرار دارد و نسل‌ها زائرانی از فلات را جذب کرده است.

در بیشتر تاریخشان، بنی خیران از گوسفند، اسب و جو و گندم کشت‌شده بدون آبیاری زندگی می‌کردند. قرن بیستم آنچه را زیر مزرعه‌هایشان بود دگرگون کرد. الحمایه فرانسوی در اوایل دهه ۱۹۲۰ استخراج فسفات را در خریبگه آغاز کرد و این فلات به یکی از بزرگ‌ترین مناطق تولیدکننده فسفات جهان بدل شد و مردان جوان را از زمین به شهرهای معدنی کشید. سپس شهر بازار آنها، اود زم، شاهد یکی از خونین‌ترین لحظات مبارزه مراکش برای استقلال بود. در ۲۰ اوت ۱۹۵۵، که دومین سالگرد تبعید سلطان بود، روستاهای اطراف علیه مستعمره‌نشینان فرانسوی در شهر قیام کردند و سرکوب نظامی سختی در پی آن آمد.

امروز این قبیله در دوارهای کشاورزی، اود زم، شهرهای معدنی و جمعیت بزرگی از مهاجران پراکنده است. منطقه خریبگه یکی از بزرگ‌ترین منابع مهاجرت مراکشی به ایتالیا است. بازگشت‌های تابستانی به خانه و خانه‌هایی که با پولی که به خانواده فرستاده شده ساخته شده‌اند، زندگی روستایی را همان‌قدر شکل می‌دهند که محصول برداشت. فرهنگ اسب‌سواری دشت‌ها در تبوریدا زنده است، یعنی یورش دسته‌جمعی سواران که با یک رگبار تفنگ همزمان پایان می‌یابد و هنوز در جشنواره‌های منطقه‌ای اجرا می‌شود.