اروتیک کدرو

کادارو نوبی‌هایی هستند که دور از رود نیل زندگی می‌کنند. زادگاهشان مجموعه‌ای از تپه‌ها در بخش شمالی کوه‌های نوبا در جنوب کردفان سودان است، درست در شمال شهر دیلینگ. زبانشان چیزی است که آن‌ها را از بیشتر جوامع نوبایی اطرافشان متمایز می‌کند. کادارو زبانی نوبی است که با نوبی کهن، زبان نوشتاری پادشاهی‌های مسیحی قرون وسطای کنار رود، و با نوبین و دنقلاوی که هنوز در شمال دورتر گفته می‌شوند، خویشاوندی دارد. در کردفان این زبان به خوشه کوچکی از زبان‌های نوبی تپه‌ای تعلق دارد که دیلینگ و غولفان را در بر می‌گیرد، و گونه کورتالا آن‌قدر به آن نزدیک است که همان زبان به شمار آید. مردمان نوبایی اطراف آن‌ها به زبان‌هایی از شاخه‌ها و خانواده‌های کاملاً متفاوت سخن می‌گویند و عربی زبان مشترک کل منطقه است. اینکه گویندگان نوبی چگونه به زیستن در فاصله‌ای چنین دور از دره نیل رسیدند هنوز روشن نشده و زبان‌شناسان و تاریخ‌نگاران همچنان بر سر آن اختلاف دارند.

بیشتر کادارو مسلمان سنی‌مذهب‌اند و زندگی دینی از الگوی کلی مرکز و شمال سودان پیروی می‌کند: مسجد، رمضان، آموزش قرآنی، و ازدواج و تدفین اسلامی. معیشت آنان از دیرباز بر ذرت دانه‌ریز و ارزن دیم استوار بوده که در دشت‌ها و دره‌های اطراف تپه‌ها کشت می‌شود، همراه با مقداری دام. تپه‌ها همچنین به عنوان پناهگاه اهمیت داشته‌اند. در قرن نوزدهم، غارت برده‌گیری و آشوب‌های حکومت ترکی-مصری و دولت مهدوی، زمین‌های بلند و قابل دفاع را به جایی امن‌تر برای زندگی بدل کرد. بعدها اداره بریتانیا کوه‌های نوبا را ناحیه‌ای بسته به شمار آورد و تماس با جهان بیرون را محدود کرد. از اواخر دهه 1980، و بار دیگر پس از 2011، جنگ میان خارطوم و نیروهای شورشی در جنوب کردفان مردم را از خانه‌هایشان در سراسر منطقه آواره کرد. پیش از آن هم بسیاری از نوبایی‌ها برای یافتن کار به خارطوم و دیگر شهرها رفته بودند.

همه این جابه‌جایی‌ها بر زبان فشار می‌آورد. در شهرها و هرچه بیشتر در روستاهای زادگاه، کودکان با عربی برای مدرسه و تجارت بزرگ می‌شوند، و زبانی با شمار گویندگانی به اندازه کادارو نمی‌تواند بسیاری از آنان را از دست بدهد. با این حال نام کادارو همچنان به تپه‌ها و روستاهای مشخصی پیوند دارد. این هویت محلی، نوبی در گفتار و نوبایی در محیط، همان چیزی است که گروه را متمایز نگه می‌دارد.