اروتیک ورفله

ورفله بزرگ‌ترین قبیله‌ی لیبی است و در کشوری که دولت به‌ندرت قوی‌ترین نیروی حاضر در صحنه بوده، این امر وزن دارد. شمار آنان معمولاً حدود یک میلیون نفر، تقریباً یک‌ششم جمعیت، برآورد می‌شود که در تریپولیتانیا و تا فزان پراکنده‌اند و جامعه‌های قابل‌توجهی در طرابلس، سرت، سبها و بنغازی دارند. کانون ثقل آنان بنی ولید است، شهری با وادی‌ها و نخلستان‌ها در حدود 110 مایل جنوب‌شرقی طرابلس، جایی که دشت ساحلی به پایان می‌رسد و پیش‌بیابان آغاز می‌شود. مردم مدت بسیار طولانی این مسیل‌های فصلی را کشت کرده‌اند: آرامگاه‌های حجاری‌شده‌ی رومی-لیبیایی در غیرزه، که بیشتر به جنوب‌شرق در همان سرزمین وادی‌ها قرار دارد، به جمعیت یک‌جانشین کهن‌تری تعلق دارد که بر همان آب اندک کار می‌کرد.

به گویش عربی لیبیایی سخن می‌گویند و از اهل سنت مذهب مالکی‌اند که ایشان را کاملاً در جریان اصلی لیبی قرار می‌دهد و تقریباً هیچ چیز را درباره‌شان توضیح نمی‌دهد. آنچه ورفله را متمایز می‌کند سازمان‌یافتگی است. این قبیله اتحادیه‌ای از ده‌ها تیره است که شورای اجتماعی ریش‌سفیدان با اختیار قضایی واقعی آن‌ها را به هم پیوند می‌دهد: این شورا اختلافات را داوری می‌کند، بر سر دیه، یعنی غرامتی که به جای انتقام پرداخت می‌شود، مذاکره می‌کند و تصمیماتی صادر می‌کند که پایدار می‌ماند، زیرا جایگزین آن جنگ خونی است که هیچ‌کس نمی‌خواهد. قذافی این شورا را جذب کرد. پس از 2011، زمانی که در داخل کشور عملاً دولتی وجود نداشت، شورا به سادگی بنی ولید را اداره کرد.

دو تاریخ روایت دوران معاصر را شکل می‌دهند. در سال 1993 افسران ورفله علیه قذافی دست به اقدام زدند و شکست خوردند؛ اعدام‌هایی که سال‌ها بعد انجام شد، رابطه‌ای را مسموم کرد که رژیم دهه‌ها برای خریدنش هزینه کرده بود. حکومت قذافی بر ترتیبی میان سه قبیله استوار بود: قبیله‌ی خود او (قذاذفه)، مقارحه و ورفله‌ی بسیار بزرگ‌تر، و این ترتیب هرگز به‌طور کامل بهبود نیافت. در سال 2011 بنی ولید از آخرین شهرهایی بود که از جنگیدن به سود او دست کشید و در اکتبر 2012 شبه‌نظامیانی که بر پایه‌ی قطعنامه‌ای از کنگره‌ی ملی عمل می‌کردند، شهر را گلوله‌باران و تصرف کردند و بخش بزرگی از آن را تخلیه کردند. این شهر با پشت کردن به طرابلس بازسازی شد و جایگاهش بر جاده‌ی صحرا از آن زمان نام آن را به اقتصاد قاچاقی گره زده که مردم را از منطقه‌ی ساحل آفریقا به سوی دریا می‌راند. انزواطلبی ورفله از بیرون لجاجت توصیف می‌شود. از بنی ولید بیشتر شبیه نتیجه‌گیری استوار درباره‌ی میزان کمکی است که در راه است.