اروتیک کوینکوگنتیانی

کوئینکوگنتیانی‌ها کنفدراسیونی از قبایل کوهستانی بربر در موریتانی قیصریه‌ی رومی بودند، در منطقه‌ای که امروز شمال الجزایر است. آن‌ها در اواخر قرن سوم میلادی با روم جنگیدند و پس از آنکه امپراتوری شخصاً علیه ایشان لشکرکشی کرد، از متون تاریخی ناپدید شدند. کابیل‌هایی که امروز در همان ارتفاعات زندگی می‌کنند محتمل‌ترین وارثان ایشانند، هرچند هیچ نسب مستقیمی را نمی‌توان ردیابی کرد. این نام رومی است و نام خود ایشان نیست. معنای تقریبی آن پنج قوم است، برچسبی برای اتحادی از قبایل که بیگانگان شمردنش را آسان‌تر از شناختنش می‌یافتند. اینکه آن پنج گروه خود را چه می‌نامیدند و دقیقاً چه چیزی آن‌ها را کنار هم نگه می‌داشت، ثبت نشده است.

تصور می‌شود سرزمین ایشان در رشته‌کوه‌های ساحلی پرشیب کابیلی بزرگ، پیرامون توده‌ای قرار داشته که رومی‌ها آن را Mons Ferratus می‌نامیدند و امروز جبل جرجرا (Djurdjura) نام دارد. آفریقای رومی جهانی از دشت‌ها، جاده‌ها و شهرهای دیوارکشیده بود. مرتفعاتی از این دست بر روی کاغذ می‌توانستند درون یک ایالت باشند، در حالی که بیشتر به فرمان رؤسای محلی خود پاسخ می‌دادند. کنفدراسیون کوئینکوگنتیانی‌ها تقریباً بی‌شک به شکلی ابتدایی از زبان بربری سخن می‌گفت، شاخه‌ای از خانواده‌ی آفروآسیایی و نیای دوری از زبان کابیلی که امروز در آن دره‌ها شنیده می‌شود، اما هیچ چیز از واژگان خودشان باقی نمانده است. متون نیز درباره‌ی دینشان به همان اندازه سکوت کرده‌اند. آنچه شواهد اجازه می‌دهند بگوییم این است که محلی و پیش از مسیحی و بربر بودند.

ایشان تقریباً منحصراً از طریق جنگ‌هایشان شناخته می‌شوند. تا دهه‌ی 290 میلادی، غارت‌های ایشان بر مزارع و شهرهای ولایت از توان فرماندهی ایالتی بیشتر شده بود. ماکسیمیانوس، هم‌امپراتور دیوکلتیانوس در غرب، با سپاهی صحرایی به آفریقا وارد شد. او در طول سال 297 اتحادیه را از دژهای کوهستانی‌اش بیرون راند و گزارش شده که آنان را فراتر از کوهستان و تا لبه‌ی صحرا تعقیب کرد. در 10 مارس 298 با پیروزی وارد کارتاژ شد و همان ورود، پایانی بر جنگ آفریقا بود.

پس از آن، کمتر خبری از این کنفدراسیون به گوش می‌رسد. آنچه باقی مانده، سرزمین و الگویی است که با آن همراه است. جبل جرجرا (Djurdjura) از دیرباز به‌عنوان سرزمینی شناخته می‌شود که فرمانروایان مستقر در ساحل در نگه‌داشتنش دچار دشواری بودند، از الجزایر عثمانی تا ارتش فرانسه، و روستاهایش سنت نیرومندی از خودگردانی را حفظ کرده‌اند. کوئینکوگنتیانی‌ها فصلی زودهنگام و به‌سختی دیدنی از این تاریخ‌اند. امروز ایشان تنها از راه شمار اندکی منابع رومی دیده می‌شوند و هیچ روایتی از خودشان در دست نیست.