اروتیک اولاد جریر

اولاد جریر پیش از هر چیز یک قبیله‌اند. اولاد در زبان عربی به معنای پسران یا فرزندان است و این نام به نیای مشترکی به نام جریر اشاره دارد که اعضای قبیله نسب خود را از طریق مردان به او می‌رسانند. این نسب به منطقه‌ای مشخص پیوند دارد: فلات‌های سنگلاخی و دره‌های خشک رودخانه‌ای اطراف بشار، در دورترین جنوب‌غربی الجزایر، جایی که کوه‌ها کم‌کم به صحرای باز می‌رسند و مرز مراکش هرگز دور نیست.

در بیشتر تاریخشان، آنان کوچ‌نشین‌های دامدار بودند. گوسفند، بز و شتر را در این سرزمین سخت می‌راندند و با روستاهای واحه‌ایِ حصاردار، یعنی قصور، برای خرما و غله داد و ستد می‌کردند. به عربی سخن می‌گویند، به گویشی مغربی از نوع بادیه‌نشینی، از همان نوعی که قبایل عرب در سده‌های میانه به غرب شمال آفریقا بردند. در اطراف آنان، زبان بربری هنوز در برخی قصورِ کهن‌تر باقی است، از جمله فیگیگ در سوی مراکشیِ مرز. آنان مسلمانانی سنی بر مذهب مالکی‌اند و در این گوشهٔ صحرا، ایمان بیش از مسجد از راه اولیا و خانقاه‌های صوفی می‌گذرد. زاویهٔ نزدیک کنادسا، مقر طریقهٔ صوفیِ زیانیه، نزدیک به سه سده است که دانشجویان و زائران را از سراسر منطقه جذب کرده و گردهمایی‌های سالانه در زیارتگاه‌های محلی هنوز تقویم را تعیین می‌کنند.

قرن بیستم با ستون‌های فرانسوی آغاز شد. در آغاز آن، قلمرو قبیله بر لبهٔ مورد مناقشه میان سلطنت مراکش و الجزایر فرانسوی قرار داشت. نیروهایی که از عین صفرا پیش آمدند با مقاومت قبایل محلی روبه‌رو شدند، از جمله اولاد جریر و همسایگانشان دوی منیا. پستی که فرانسوی‌ها در سال ۱۹۰۳ در بشار برپا کردند به شهر استعماری کولومب‌بشار تبدیل شد و پادگان، بازار و در کنادسا معادن زغال‌سنگ را به همراه آورد. در دهه‌های بعد، همچون سراسر صحرای الجزایر، چادر کم‌کم جای خود را به خانه داد. پس از استقلال، مرز با مراکش به خطی ثابت بدل شد و از سال ۱۹۹۴ بسته مانده است.

امروز بسیاری از اولاد جریر در بشار و شهرهای اطراف آن زندگی می‌کنند. آنان همچون همسایگانشان در تجارت، حمل‌ونقل و مشاغل دولتی امرار معاش می‌کنند و برخی خانواده‌ها هنوز گله‌هایی دارند. اسکان یافتن، قبیله را از میان نبرده است. در جنوب‌غربی الجزایر، همچون بیشتر مغرب، قبیله و تیرهٔ یک فرد هنوز چیزی درباره‌اش می‌گوید و در ازدواج، حل‌وفصل اختلاف‌های محلی و سیاست همچنان اهمیت دارند.