اروتیک وخی‌ها

واخی‌ها مردمی پامیری و ایرانی‌زبان شرقی‌اند که در بلندی‌های پامیر و هندوکش زندگی می‌کنند، جایی که پاکستان، افغانستان، تاجیکستان و چین به هم می‌رسند؛ از کریدور واخان و گوجال در بالای هونزا تا پامیرهای تاجیکستان و تاشقورغان در سین‌کیانگ. آن‌ها به زبان واخی سخن می‌گویند، زبانی هندواروپایی از گروه ایرانی شرقی (پامیری)، و عمدتاً مسلمانان اسماعیلی نزاری‌اند که از آقاخان پیروی می‌کنند.

جامعه و معیشت

زندگی واخی‌ها بر پایه کشاورزی و دامداری در ارتفاع بالاست. خانواده‌ها در تابستان‌های کوتاه، جو، گندم، نخود و سیب‌زمینی را در تراس‌های آبیاری‌شده می‌کارند و یاک، گوسفند و بز را به چراگاه‌های کوهستانی می‌برند؛ اغلب میان روستاهای دره و سکونتگاه‌های تابستانی جابه‌جایی عمودی دارند. خانه‌های سنگی و گلی با اجاقی در مرکز که روزنی در سقف بالای آن قرار دارد، سنتی‌اند و میهمان‌نوازی و کار جمعی در محیطی سخت ارزش بالایی دارد.

ایمان و فرهنگ

واخی‌ها به‌عنوان اسماعیلی، شکلی از اسلام را پاس می‌دارند که در خانه‌های عبادت جماعتی (جماعت‌خانه) گرد هم می‌آید، و نهادهای توسعه آقاخان به‌شدت آموزش و بهداشت نوین را در میان آن‌ها شکل داده‌اند. موسیقی، شعر و میراث ادبی فارسی به زندگی فرهنگی رنگ می‌دهد.

ظاهر و آرایش

واخی‌ها معمولاً قدی متوسط، پوستی روشن تا گندمگون، موی تیره و اغلب گونه‌های برجسته دارند؛ گاهی چشمان روشن دیده می‌شود. زنان لباس‌های گلدوزی‌شده با رنگ‌های درخشان، کلاه‌های مهره‌دوزی‌شده سرخ و سفید و گردنبندهای چندلایه می‌پوشند، در حالی که مردان کت‌های بلند، شال‌کمر و کلاه پشمی لبه‌لوله‌ای پامیری یا چیترالی را در برابر سرما ترجیح می‌دهند. آفتاب کوهستان گونه‌هایی سرخ و آفتاب‌سوخته بر جا می‌گذارد.