اروتیک ترین‌ها

تارین‌ها قبیله‌ای پشتون‌اند که هویتشان بر پایه‌ی تبار استوار است، نه بر یک دره یا یک زبان. نسب‌نامه‌ی آنان که در پیشین و در هاریپور به یک شکل روایت می‌شود، از شرخبون به سربان می‌رسد و بدین‌ترتیب ایشان را در شاخه‌ی سربانی پشتون‌ها در کنار شیرانی، باریچ و اورمر قرار می‌دهد. آنچه به این نام وزن می‌دهد سطر بعدی است: سنت، عبدال، نیای عبدالی‌ها را که بعدها خود را درانی نامیدند، یکی از پسران تارین می‌داند. قبیله‌ای که می‌تواند دودمان سلطنتی افغانستان را شاخه‌ی کوچک‌تر خود بنامد، معمولاً این واقعیت را به یاد دارد، و تارین‌ها نیز چنین می‌کنند.

موطن اصلی، دره‌ی پیشین و سرزمین اطراف کوئته در شمال بلوچستان پاکستان است، با حضوری کوچک‌تر آن‌سوی مرز در جنوب افغانستان، حوالی قندهار. این قبیله به دو شاخه‌ی نام‌دار تقسیم می‌شود: تور تارین و اسپین تارین، یعنی سیاه و سفید. این برچسب‌ها نشانگرهای تبارند و ربطی به ظاهر ندارند. تور تارین‌ها پیشین و باغ‌های آن را در اختیار دارند، منظره‌ای از سیب، انگور و زردآلو که با کاریز، یعنی قنات‌های زیرزمینی کنده‌شده با دست که برف‌آب کوه‌ها را به مزارع می‌رسانند، آبیاری می‌شود. اسپین تارین‌ها در شرق و جنوب، در هارنای، دوکی، سنجاوی و سیبی زندگی می‌کنند، میان سرزمین کاکرها و دشت‌های بلوچ و براهویی. زبان ایشان در اینجا پشتوی جنوبی از گونه‌ی قندهاری است، زبانی ایرانی شرقی که بلوچی و براهویی آن را احاطه کرده‌اند، و براهویی زبانی دراویدیِ جدامانده است که هزار مایل از نزدیک‌ترین خویشاوندانش فاصله دارد.

موطن دوم در شمال‌شرق دورتر، در بخش هزاره‌ی خیبر پختونخوا، حوالی هاریپور و ابیت‌آباد قرار دارد، جایی که خانواده‌های تارین در قرن هجدهم به‌عنوان زمین‌دار در آن ساکن شدند. نسل‌ها در آنجا به زبان هندکو، زبانی هندوآریایی، روی آوردند و در عین حال تبار پشتون، لقب افتخاری خان و ترجیح ازدواج درون دودمان را حفظ کردند. ایوب خان، نخستین حاکم نظامی پاکستان، از خانواده‌ای تارین و هندکوزبان در هاریپور برخاست. شمار پراکنده‌ای از تارین‌ها در جنوب پنجاب به سرائیکی سخن می‌گویند. بنابراین این قبیله از نظر جغرافیا سه‌زبانه است و آنچه نام را منسجم نگه می‌دارد تبار مشترک است، نه زبان مشترک.

تارین‌ها مسلمانان سنی پیرو مذهب حنفی‌اند. در روستاها، دین و پشتونوالی، یعنی نظام عرفی مهمان‌نوازی، پناه‌دهی و آبرو، به‌عنوان یک چیز زیسته می‌شوند. تارین‌های ساکن پیشین از دیرباز کشاورز و بازرگان بوده‌اند نه دامدار، و کوئته بازرگانان، دانشجویان و حرفه‌ای‌های تارین را از دره به سوی خود می‌کشد. در هزاره، داستان قبیله داستان زمین، سیاست محلی و ارتش است: اشرافیت پشتونی ساکنی که به زبان همسایگانش سخن می‌گوید و همچنان نسل‌های خود را تا قندهار بازمی‌شمارد.