اروتیک شرسته‌ها

شرستا هم نام خانوادگی است، هم طبقه‌ای اجتماعی و هم ادعایی برای داشتن جایگاه، و هر سه را با هم دارد. در میان نوارها در دره کاتماندوی نپال، شرستاها طبقه هندوی گسترده‌ای را تشکیل می‌دهند که درست پایین‌تر از براهمنه‌های راجوپادهیایا قرار می‌گیرند. این نام از واژه سانسکریت shreshtha به معنای برترین گرفته شده و این معنا را به روشنی بیان می‌کند. در زبان نپال‌بهاشا به آنان Syasyah می‌گویند. قرن‌ها تاجران، کاتبان، درباریان و کاسب‌های دره بودند. این احساس که مردمی از پشت پیشخوان مغازه و دفتر حساب‌اند هنوز هم نحوه نگاه بسیاری از خانواده‌ها به خودشان را شکل می‌دهد.

زبان بومی آنان، نپال‌بهاشا، از خانواده چینی‌تبتی است. این زبان با نپالی، زبان هندوآریایی اطراف‌شان، تفاوت دارد و سنت نوشتاری آن به قرن‌ها پیش برمی‌گردد. خود این گروه به دو بخش تقسیم می‌شود. چاتاریه‌ها ادعای تبار کشتریا دارند و شامل تبارهایی مانند پرادهان، آماتیا، راجبهاندری و جوشی‌اند. بخش بزرگ‌تر، پانچ‌تاریه‌ها، بیشتر نام خانوادگی شرستا دارند. مرز بیرونی این گروه همیشه باز بوده است. در طول نسل‌ها، خانواده‌هایی با پیشینه‌های دیگر با به دست آوردن ثروت یا مقام این نام را برگرفتند، و این به توضیح گستردگی این نام خانوادگی در سراسر نپال کمک می‌کند.

نقطه عطف در سال‌های 1768 و 1769 رخ داد، زمانی که پادشاه گورخا، پریتوی نارایان شاه، دره را گرفت و فرمانروایی مالا را پایان داد. خانواده‌های شرستا به سرعت خود را وفق دادند. آنان دفاتر دولت تازه را در دوران پادشاهان شاه و بعدها نخست‌وزیران رانا اداره کردند. همچنین تجارت را به تپه‌ها بردند و در شهرهای بازاری مانند باندی‌پور، تانسن و دانکوتا ساکن شدند. در بسیاری از آن پایگاه‌ها، نپالی طی چند نسل جای نپال‌بهاشا را گرفت، به طوری که یک کاسب شرستا از پالپا ممکن است از زبانی که شرستای اهل کاتماندو با آن بزرگ شده، اندکی بداند.

دین از نظر نام هندو و در عمل نواری است. تالجو، گانش و بهایراوهای بسیار دره، تقویم را با زیارتگاه‌ها و جشن‌های بودایی مشترک دارند و کمتر خانواده‌ای مرز سختی میان آن‌ها می‌کشد. زندگی خانوادگی بر محور خدای تبار، digu dyah، می‌چرخد که کل خاندان گسترده هر سال آن را می‌پرستند، و نیز بر انجمن‌های guthi که هزینه مراسم و جشن‌ها را تأمین می‌کنند. دختران از ihi می‌گذرند، ازدواجی نمادین با ویشنو که میوه بیل نشانه او است، و بعدها از bara، دوره خلوت‌نشینی. پسران بلوغ خود را با kayta puja جشن می‌گیرند. در سال نوی نواری، در جریان تیهار، خانواده‌ها mha puja را برگزار می‌کنند، پرستشی از بدن و نیروی حیاتی خود فرد، با ماندالایی که برای هر عضو خانواده کشیده می‌شود.