اروتیک اولاد نایل

اولاد نایل، یعنی فرزندان نایل، پیش از جغرافیا با تبار تعریف می‌شوند. آنان اتحادی قبیله‌ای در فلات بلند الجزایر هستند که نسب خود را به نیایی مقدس به نام سیدی نایل می‌رساند. اگر از یک نایلی بپرسید از کجاست، پاسخ نخست ممکن است شاخه‌ای از شجره‌نامه باشد نه یک شهر. شجره‌نامه‌های خانوادگی بر ریشه عربی اصیل تأکید دارند. مورخان عموماً این را ترکیب درازمدت تبارهای عرب بدوی و بربر می‌دانند که در سراسر مغرب دیده می‌شود. در هر دو صورت، این نام نیاکان است که جمعیت بسیار بزرگی را کنار هم نگه می‌دارد.

سرزمین آنان، دشت خشک بلندی است میان تل حاصلخیز و صحرا: کوه‌های اولاد نایل در اطلس صحرایی، فلات جلفه، و سرزمین‌هایی که به سوی بو سعاده، مسیله و لغواط امتداد دارند. این منطقه سرزمین گوسفند است، در زمستان سخت و در تابستان سوزان. قرن‌ها این اتحاد با جابه‌جایی گله‌های گوسفند و شتر در آن زیسته است. چوپانان در ماه‌های گرم از راه الأشابة به سوی زمین‌های غله به شمال می‌راندند و با تغییر هوا به جنوب بازمی‌گشتند. بیشتر نایلی‌ها اکنون ساکن‌اند و جلفه به یکی از شهرهای بزرگ کشور تبدیل شده است. با این همه دامداری از میان نرفته و گوسفند همچنان ستون فقرات اقتصادی منطقه است.

آنان به گویش‌های بدوی سهلی عربی الجزایری سخن می‌گویند که به‌روشنی با گفتار شهری الجزایر تفاوت دارد. مناطق امازیغی‌زبان مانند اوراس و مزاب دور از دسترس نیستند. دین آنان اسلام سنی بر مذهب مالکی است و در زندگی روستایی مدت‌هاست بیشتر از راه زیارتگاه‌های اولیا و خانقاه‌های صوفیان جریان دارد تا از راه مسجد. فرهنگ اینجا شفاهی و اسب‌محور است: آوازهای بلند بدوی که با نی قصبه همراهی می‌شود، فانتزیای سوارکاری در جشن‌ها، و رقص نایلی که در عروسی‌ها اجرا می‌شود. مسعد در جنوب جلفه به بورنوس‌ها و ردای‌هایی که از موی شتر بافته می‌شود شهرت دارد.

بیگانگان این نام را بیشتر از دریچه‌ای استعماری شناختند. کارت‌پستال‌های فرانسوی و نقاشان شرق‌شناس تصویر دختران جوان نایلی را ثبت کردند که در شهرهای واحه‌ای چون بسکره و بو سعاده می‌رقصیدند، با لباس‌های چندلایه و غرق در زیورهای نقره و سکه. آنان یک سنت منطقه‌ای واقعی را به تصویری کلیشه‌ای از جنوب عجیب بدل کردند. این تصویر اتحادی بزرگ و عمدتاً چوپانی را در یک عکس صحنه‌سازی‌شده فروکاست و هنوز هم در خارج از کشور دنبال این نام است. در داخل، اولاد نایل تنها یکی از شناخته‌شده‌ترین هویت‌های قبیله‌ای الجزایر است. کشاورزان، کارمندان و خانواده‌های شهری که هرگز گله‌ای را دنبال نکرده‌اند هنوز این نام را دارند و هنگام سنجیدن یک ازدواج، همچنان اعتبار دارد.