اروتیک مدجای

مجای‌ها قومی صحرانشین از نوبیه سفلی بودند که حدود قرن بیست و چهارم پیش از میلاد در اسناد مصری ظاهر می‌شوند و نزدیک پایان هزاره دوم از آن اسناد ناپدید می‌شوند، یا جذب مصر می‌شوند یا دوباره در تپه‌ها پراکنده می‌شوند. بجاهای ساحل دریای سرخ معمولاً نامزدهای اصلی نوادگان ایشان به شمار می‌روند، هرچند این انتساب محل بحث است و هنوز قطعی نشده است. موطن ایشان که کاتبان مصری آن را مجا می‌نامیدند، در ناحیه خشک میان نیل و دریای سرخ قرار داشت: زمینی برای گله‌داران و شکارچیان نه کشاورزان، و به اندازه‌ای به رود نزدیک که برای هر کس که آن را در دست داشت اهمیت داشت.

نکته شگفت درباره مجای‌ها این است که نام، بیشتر از خود مردم عمر کرد و به یک شغل بدل شد. نخست نامی قومی بود، برای ملتی جنوبی که دولت مصر می‌خواست آن را ثبت و طبقه‌بندی کند. گزارش‌های پادشاهی میانه از دژهای سمنه ثبت می‌کنند که مجای‌ها برای تجارت به سمت آب می‌آمدند و سپس بازگردانده می‌شدند، و این آمدوشد همچون اوراق گمرکی ثبت می‌شد. تا زمان جنگ‌هایی که به اشغال هیکسوس‌ها پایان دادند، آنان به عنوان سرباز برای مصر می‌جنگیدند. در دوره پادشاهی نو این واژه عنوانی برای نیرویی دولتی از گشتیان بیابان و نگهبانان گورستان شده بود، و مردی که مجای خوانده می‌شد ممکن بود اصلاً هیچ تبار نوبی نداشته باشد. بایگانی دیرالمدینه ایشان را در جریان کار روزمره‌شان نشان می‌دهد: گشت‌زنی در دهکده سازندگان گورها، حمل پیام، نگهبانی، و ادای شهادت در تحقیقات مربوط به سرقت گورها در دوره سلسله بیستم.

آنچه درباره ایشان به عنوان یک فرهنگ می‌توان گفت، بیشتر از گورستان‌های پن‌گریو در مصر علیا و نوبیه برمی‌آید، که اکثر پژوهشگران با قدری احتیاط آن‌ها را از آنِ ایشان می‌دانند: چاله‌های گرد کم‌عمق که با حلقه‌ای از سنگ احاطه شده‌اند، سفال دست‌ساز با لبه سیاه، لباس چرمی، کمان و خنجر، و یک رسم که نشانه‌ای ویژه به شمار می‌رود: جمجمه گاو، گوسفند و بز که کنار گور قرار داده می‌شود و هسته شاخ‌های آن‌ها با نقش‌های هندسی قرمز و سیاه رنگ‌آمیزی شده است. اگر این گورستان‌ها را به ترتیب زمانی بخوانید، می‌توانید روند همگون‌شدن را ببینید: سفال متمایز کم‌کم کمیاب می‌شود، تابوت‌ها و طلسم‌های مصری پدیدار می‌شوند و جمجمه‌های نقاشی‌شده دیگر دیده نمی‌شوند. از زبان ایشان چیزی جز نام‌های شخصی باقی نمانده است و قرار دادن آن در شاخه کوشی زبان‌های آفروآسیایی بیشتر بر پایه جغرافیاست. امروزه بیشتر مردم این واژه را از طریق فیلم‌ها و بازی‌ها می‌شناسند، که به مجای‌ها چیزی بدهکار نیستند جز همین نام.