اروتیک لهوپ‌ها

لهوپ‌ها از معدود مردمانی در بوتان هستند که ریشه‌هایشان در این کشور ظاهراً عمیق‌تر از ریشه‌های اکثریت بودایی است. شمارشان تنها چند هزار نفر است. آنان در گروهی کوچک از روستاهای تپه‌ای در ناحیهٔ سامتسه در جنوب غربی، نزدیک مرز هند، زندگی می‌کنند و احساس استواری از خود به‌عنوان مردمی جدا حفظ کرده‌اند. نامشان از واژه‌ای در زبان دزونگخا به معنای جنوب گرفته شده است، برچسبی که مردمان شمالی‌تر به آنان داده‌اند. همسایگان نپالی‌زبانشان آنان را دویا می‌نامند. سه چیز این گروه را کنار هم نگه می‌دارد: زبانشان، عادت دیرینهٔ ازدواج درون جامعه، و زندگی دینی‌ای که به جای صومعه‌ها، بر پایهٔ ارواح مکان‌ها و نیاکان ساخته شده است. زبان آنان، لهوکپو، به خانوادهٔ چینی-تبتی تعلق دارد، اما به‌خوبی در کنار زبان‌های همسایه‌اش جای نمی‌گیرد. این زبان مانند دزونگخا از زبان‌های تبتی نیست و زبان‌شناسان هنوز بر سر جایگاه دقیقش در این خانواده اختلاف دارند. کسانی که به دنبال خویشاوندانش گشته‌اند به آن سوی مرز نگاه کرده‌اند و توتو، که جامعهٔ کوچکی در بنگال غربی به آن سخن می‌گوید، بیش از همه پیشنهاد شده است. بسیاری از لهوپ‌ها به نپالی نیز سخن می‌گویند، زبان مشترک روستاهای اطرافشان، و کودکان در مدرسه دزونگخا و انگلیسی یاد می‌گیرند. دین در اینجا عملی و محلی است. مردم برای خدایان جنگل، تپه‌ها و خانه، و برای مردگان خود پیشکش تقدیم می‌کنند و متخصصان آیین مراسم جدی‌تر را رهبری می‌کنند. عناصر بودایی و هندو از طریق همسایگان وارد شده‌اند، اما بر روی آیین کهن‌تر نشسته‌اند و جای آن را نگرفته‌اند.

لهوپ‌ها مدت‌ها تنها درون گروه خود ازدواج می‌کردند. این بخش بزرگی از دلیل متمایز ماندنشان در ناحیه‌ای است که جوامع دیگر در آن در هم آمیخته‌اند. کشاورزی پیش‌تر به کشت جابه‌جاشونده وابسته بود، با ذرت و ارزن که در قطعه‌زمین‌های پاک‌سازی‌شده روی دامنه‌های جنگلی کاشته می‌شد. دو چیز این وضع را تغییر داد. بوتان کشاورزی به روش قطع و سوزاندن را محدود کرد و جاده‌ها، مدارس و درمانگاه‌ها در دهه‌های اخیر به منطقه رسیدند. این دو با هم خانوارها را به سوی زمین‌های دائمی و محصولات نقدی مانند هل سوق دادند. لباس سنتی پاخی است، یک تکه پارچه که به دور بدن پیچیده و روی شانه بسته می‌شود. برنامه‌های توسعه اکنون لهوپ‌ها را یکی از جوامع آسیب‌پذیر بوتان می‌دانند و فشارهایی که بر آنان وارد است آشناست. جوانان برای تحصیل و کار می‌روند، شمار بیشتری از آنان بیرون از گروه ازدواج می‌کنند و زبانی کوچک باید با دزونگخا، نپالی و انگلیسی رقابت کند. روستاها همچنان به‌وضوح لهوپ هستند، اما نسل آینده تعیین خواهد کرد که چه مقدار از آن باقی می‌ماند.