اروتیک کایاسته‌ها

آنچه کایستاها را کنار هم نگه می‌دارد نه سرزمین مادری است و نه زبان، بلکه یک شغل است. در سراسر شمال هند، بنگال، اودیشا و ماهاراشترا، اینان خاندان‌هایی بوده‌اند که دفترداری می‌کردند: منشی‌ها، کارمندان مالیاتی، ثبت‌کنندگان زمین و وزیران، کسانی که هر سلسله‌ای به آنان نیاز داشت و هیچ‌کس نمی‌توانست بدون آنان امور را اداره کند. این امر آنان را کمتر یک ملت واحد و بیشتر فدراسیونی از جوامع منطقه‌ای می‌سازد که از جهات گوناگون به همان حرفه رسیده‌اند. یک کایستای بنگالی در کولکاتا و یک چاندراسنیا کایستا پرابوی پونه، نام طبقه و میراث حرفه‌ای را با هم دارند، نه زبان مادری را.

شاخه‌های اصلی عبارت‌اند از: چیتراگوپتاوانشی کایستاها در منطقه زبان هندی که به تیره‌هایی چون سریواستاوا، ساکسنا، ماتور و بهاتناگار تقسیم می‌شوند؛ چاندراسنیا کایستا پرابوهای ماهاراشترا که ژنرال‌ها و مدیران را به دولت ماراتا عرضه کردند و بحث‌های طولانی و تلخی با اقتدار برهمنی بر سر حق آنان در آیین‌های ودایی داشتند؛ کایستاهای بنگالی که نام خانوادگی‌شان فهرستی از کلکته استعماری را به یاد می‌آورد (بوس، گوش، میترا، گوها، داتا)؛ و کارانه‌های اودیشا. هر کدام زبان هندوآریایی منطقه خود را سخن می‌گویند. زبان حرفه چیز دیگری بود: فارسی، که چنان خوب آموخته شد که کارمندان کایستا برای اداره مالیات دوران مغول و پس‌از مغول ناگزیر شدند، و کیتی، خطی که به نام خود طبقه نامیده شد و تا زمانی که دیوناگری و اردو آن را کنار زدند، برای اسناد حقوقی و زمین در سراسر بیهار و شرق اوتار پرادش به کار می‌رفت.

داستان منشأ به‌طور غیرعادی مناسب است. کایستاها نسب خود را به چیتراگوپتا می‌رسانند، خدایی که کنار یاما می‌نشیند و دفتر هر کردار انسانی را نگه می‌دارد، و در دومین روز پس از دیوالی هنوز بسیاری از خانواده‌ها قلم‌ها، دوات‌ها و دفاتر حساب خود را پاک می‌کنند، پیش خدا می‌گذارند و در آن روز هیچ چیز نمی‌نویسند. مرتبه اجتماعی قرن‌ها موضوعی حساس بود. نه به روشنی برهمن بودند و نه به روشنی کشتریا، و کایستاها در دادگاه‌های استعماری و سرشماری‌ها با پافشاری‌ای درباره جایگاه ورنایی خود استدلال کردند که نشان می‌دهد این پرسش تا چه اندازه اهمیت داشت. پاسخی که در عمل به دست آوردند از جای دیگری آمد. آنان باسواد بودند و از پیش با کار دیوانی آشنا، پس زود به آموزش انگلیسی روی آوردند و سپس به حقوق، پزشکی، روزنامه‌نگاری و خدمات کشوری، و بخش بزرگی از بهادرلوک بنگال را تشکیل دادند. نخستین رئیس‌جمهور هند و دومین نخست‌وزیر آن هر دو کایستا بودند. امروز این جامعه کوچک، به شدت شهری و بسیار بیشتر از اندازه جمعیتش دیده می‌شود.