اروتیک کنوارها

کانوارها مردمی کشاورز در ارتفاعات چهاتیسگر هستند. آنچه آنان را از همسایگانشان متمایز می‌کند، ادعای تبارشان از یک حماسه است. سنت کانوار این جماعت را به کائوراواها، پسرعموهای شکست‌خورده‌ی مهابهاراتا، پیوند می‌دهد و می‌گوید بازماندگان به تپه‌ها و جنگل‌های هند مرکزی عقب نشستند. می‌توان این داستان را تاریخ خواند یا اسطوره‌ی بنیان‌گذاری. در هر دو حال نشان می‌دهد کانوارها خود را چگونه می‌بینند: تباری آواره با ادعای مرتبه، نه قبیله‌ای حاشیه‌ای در جنگل.

سرزمین اصلی آنان از کوربا، بیلاسپور، رایگره، جاشپور و سورگوجا در چهاتیسگر می‌گذرد، و جماعت‌های کوچک‌تری نیز در مادیا پرادش، اودیشا، جارکند و ماهاراشترا دارند. هند کانوارها را در شمار قبایل فهرست‌بندی‌شده ثبت کرده است و مدخل رسمی چند نام را کنار هم می‌آورد، از جمله کاوار، کائور، تنوار، راتیا، چروا و چتری. این نام‌ها تقسیم‌بندی‌های واقعی درون جماعت را نشان می‌دهند. برخی شاخه‌ها، به‌ویژه تنوارها، مدت‌هاست خود را بالاتر از دیگران می‌دانند و ازدواج از قواعد برون‌همسری تیره‌ها پیروی می‌کند.

بسیاری از قبایل منطقه هنوز به زبان خاص خود سخن می‌گویند. کانوارها چنین نیستند. آنان به چهاتیسگری، زبان هندوآریایی دشت‌های اطراف، و نیز هندی سخن می‌گویند، بنابراین در گفتار به همسایگان کشاورز هندوی خود نزدیک‌ترند تا به گوندها یا اورائون‌ها. دین نیز همین الگو را دنبال می‌کند. خانوارهای کانوار عموماً هندو هستند و جشن‌های بزرگ و خدایان معابد را گرامی می‌دارند، در حالی که خدایان روستا و تیره زیارتگاه‌ها و جایگاه ویژه‌ی خود را در گاه‌شمار سال حفظ می‌کنند.

بزرگ‌ترین تحول در تاریخ کانوارها در دوره‌ی نظام استعماری و ایالت‌های شاهزاده‌نشین رخ داد. خانواده‌های کانوار چند ملک زمینداری در مناطق کوهستانی ناحیه‌ی قدیم بیلاسپور در اختیار داشتند. این امر به جماعت طبقه‌ای نخبه از زمین‌داران و سهمی از قدرت محلی داد که کمتر گروه قبیله‌ای در هند مرکزی از آن برخوردار بود. این میراث هنوز در سیاست دیده می‌شود، چراکه رهبران کانوار مدت‌ها در کوربا و حوزه‌های انتخابیه‌ی مجاور نفوذ داشته‌اند. همان سرزمین از آن زمان به یکی از مهم‌ترین ناحیه‌های زغال‌سنگ و تولید برق هند تبدیل شده است. معادن و نیروگاه‌ها روستاها را دگرگون کرده، برخی از آنها را جابه‌جا کرده و کانوارهای جوان‌تر را به کار مزدی و شهرها کشانده‌اند، در حالی که بسیاری از خانواده‌ها هنوز بر زمینی که پدربزرگ‌هایشان در اختیار داشتند برنج می‌کارند.