اروتیک کانیکاران‌ها

کانیککاران که معمولاً فقط کانی نامیده می‌شوند، مردمان تپه‌نشین در منتهی‌الیه جنوبی گات‌های غربی هستند. آنان در سرزمین شیب‌دار و جنگلی اطراف آگاستیامالای زندگی می‌کنند، جایی که ایالت کرالا با تامیل‌نادو به هم می‌رسد. سکونتگاه‌های آنان درون جنگل‌های حفاظت‌شده و در حاشیه آن‌ها قرار دارد، از جمله جنگل‌های Peppara، Neyyar و Kalakkad Mundanthurai. آنچه آنان را متمایز می‌کند، شناخت عمیق‌شان از این جنگل است: کدام گیاهان درمان می‌کنند، کدام‌ها فرد را تمام روز در حال راه رفتن نگه می‌دارند، و فیل‌ها پس از باران به کدام سو می‌روند. هر دو ایالت آنان را به‌عنوان Scheduled Tribe ثبت کرده‌اند. از آنجا که مرز ایالتی از سرزمین آنان می‌گذرد، کانیِ تیرووانانتاپورام و کولام با زبان مالایالامی بزرگ می‌شوند، در حالی که کانیِ کانیاکوماری و تیرونلولی با زبان تامیلی بزرگ می‌شوند.

زبان خودشان دراویدی است و میان آن دو همسایه بزرگ‌تر قرار می‌گیرد. این زبان به هر دو آن‌قدر نزدیک است که گویشوران به‌آسانی با هر یک ارتباط برقرار می‌کنند، و هرگز خط ویژه‌ای نداشته است. بیشتر کانی هندو به شمار می‌آیند، اما زندگی مذهبی روزمره بر بنیادی کهن‌تر استوار است: خدایان تپه‌ها، ارواح نیاکان و اقتدار plathi، درمانگر آیینی که سرودها را نگه می‌دارد. برخی سکونتگاه‌ها هنوز chattupattu را برگزار می‌کنند، یعنی نشستی شبانه از سرودخوانی آیینی که برای دور کردن بیماری و ارواح آزاردهنده است. طبق رسم، هر سکونتگاه تابع یک سرپرست است که muttukani نام دارد.

نسل‌ها، کانی‌ها از راه کشاورزی جابه‌جاشونده، شکار و گردآوری محصولات جنگلی مانند عسل و گیاهان دارویی زندگی می‌کردند. قوانین جنگل و مرزهای منطقه‌های حفاظت‌شده از آن زمان بیشتر آنان را به روستاهای ثابت رانده‌اند. در آنجا، کشت تاپیوکا، فلفل و لاستیک با کار مزدی برای اداره جنگل‌ها به‌عنوان نگهبان و راهنمای مسیرهای پیاده‌روی تقسیم می‌شود.

غریبه‌ها کانی را بیشتر به خاطر یک گیاه می‌شناسند. در اواخر دهه ۱۹۸۰، دانشمندانی از مؤسسه Tropical Botanic Garden and Research Institute در کرالا همراه با راهنمایان کانی سفر می‌کردند و دیدند آنان گیاه کوچک جنگلی‌ای را که arogyapacha می‌نامیدند می‌خورند تا خستگی را دور نگه دارند. مؤسسه این گیاه را به یک تونیک گیاهی به نام Jeevani تبدیل کرد و فرمول آن را به یک شرکت داروسازی آیورودایی واگذار کرد. بخشی از حق‌الامتیاز و عایدی به یک صندوق امانی که برای کانی تأسیس شده بود پرداخت شد. این قرارداد به نمونه‌ای درسی در بحث‌ها درباره دانش بومی و اینکه چه کسی باید از آن سود ببرد تبدیل شد. این توافق به‌عنوان یک سابقه ستوده می‌شود و در مورد اینکه با کدام کانی مشورت شد و چه کسی واقعاً پول را دید مورد انتقاد قرار می‌گیرد.