زنی از آند، مرجع فنوتیپ

اروتیک آند

زبان

آندھ (هندواروپایی، هندوآریایی)، نزدیک به مراتی؛ مراتی (هندوآریایی) به‌طور گسترده به کار می‌رود، و تلوگو (دراویدی) در تلنگانه

بخشی از خانواده زبانی: زبان‌های هندواروپایی

دین

هندوئیسم، با محوریت خدایان خانه و روستا

درباره آند

آندھ‌ها قبیله‌ای در دکن هستند، و آنچه ایشان را متمایز می‌کند از جاده دیده نمی‌شود. روستاهای ایشان در سرزمین کشاورزی خشک قرار دارد، جایی که مراتواده به غرب ویدربها می‌رسد، در ناحیه‌هایی مانند هینگولی، ناندد، پارباتی، واشیم و یاوتمال. جمعیت کوچک‌تری از آنان آن‌سوی مرز ایالتی در شمال تلنگانه زندگی می‌کند. اگر از آنجا عبور کنید مزارع پنبه و ذرت دانه‌ریز، گاری‌های گاوی و نوشته‌های مراتی روی تابلوی مغازه‌ها را می‌بینید، و چیزی که نشان دهد این یک قوم جداگانه است دیده نمی‌شود. آنچه آندھ‌ها را به‌عنوان یک گروه مشخص می‌کند تبار، ازدواج و حافظه است، به‌علاوه یک وضعیت حقوقی. ایشان قبیله‌ای رسمیت‌یافته در فهرست قبیله‌های فهرست‌شده در ماهاراشترا و تلنگانه‌اند، که در فهرست رسمی همراه با سادهو آندھ نام برده شده‌اند.

زبان همین‌گونه است. آندھ‌ها زبان ویژه خود را دارند که در گروه هندوآریایی طبقه‌بندی می‌شود، اما بسیار به مراتی نزدیک است. بیشتر آندھ‌ها به‌آسانی میان این دو جابه‌جا می‌شوند، و مراتی در مدرسه، بازار و معاملات با دولت به کار می‌رود. دین هندو است و در روستا، نه در مراکز بزرگ زیارتی، آیین دارد: خدایان خانگی، زیارتگاه‌های محلی و تقویم جشن‌هایی که با جوامع کشاورز همسایه مشترک است.

مرزهای سیاسی بیش از یک بار از سرزمین آندھ‌ها گذشته‌اند. پیش از استقلال، این سرزمین میان دو حکومت بسیار متفاوت گسترده بود: ایالت شاهزاده‌نشین حیدرآباد زیر فرمان نظام، مراتواده و عادل‌آباد را در بر داشت، و بریتانیایی‌ها برار را همراه با استان‌های مرکزی اداره می‌کردند. پیمایش‌های استعماری برار آندھ‌ها را عمدتاً کشاورز ثبت کردند. حیدرآباد در سال 1948 به هند پیوست و در سال 1956 مرزهای ایالت‌ها بر اساس زبان بازترسیم شدند. مراتواده و برار به ایالت ماهاراشترا پیوستند و عادل‌آباد به ایالت تلوگوزبان رفت. نتیجه آن جامعه‌ای واحد است که به دو پایتخت ایالتی، دو زبان رسمی و دو اداره رفاه قبایل پاسخ می‌دهد.

بیشتر خانواده‌های آندھ هنوز از زمین امرار معاش می‌کنند. قطعه‌زمین‌های کوچک کشت می‌کنند، در مزارع دیگران کار می‌کنند و دام نگه می‌دارند، در منطقه‌ای که یک موسم بارانی ضعیف می‌تواند درآمد یک سال را از میان ببرد. آموزش و مشاغل دولتی ویژه، راه ورود جوانان به شهرها را گشوده است. با این همه روستا همچنان مرکز زندگی آندھ‌هاست، به‌همراه تعهدات نسبت به خویشاوندان و انتظار ازدواج درون جامعه.

فنوتیپ‌های معمول: آند

مرجع تولید با هوش مصنوعی: مو، چشم، پوست، ساختار صورت، اندام

ظاهر افراد نمونه‌ی دکنِ روستایی است: پوست از قهوه‌ای متوسط تا قهوه‌ای تیره است، و مو و چشم‌ها سیاه یا تیره‌اند. لباس روزمره بسیار شبیه لباس خانوارهای کشاورز مراتی همسایه است. زنان ساری می‌پوشند، اغلب با النگوهای شیشه‌ای، مانگالسوترا و نشانه‌ای از شنگرف روی پیشانی، در حالی که مردان مسن‌تر پیراهن با دوتی و گاهی کلاه یا عمامه‌ی پارچه‌ای به سر دارند. افراد جوان‌تر، به‌ویژه در شهرها، بیشتر لباس مدرن معمولی می‌پوشند.

پوزهای اروتیک و وضعیت‌های جنسی

از فهرست پوزها: 220 وضعیت نام‌دار با اسکلت‌های مرجع

پرسش‌های متداول درباره آند

آند به چه زبانی سخن می‌گویند؟

زبان اصلی آند آندھ (هندواروپایی، هندوآریایی)، نزدیک به مراتی؛ مراتی (هندوآریایی) به‌طور گسترده به کار می‌رود، و تلوگو (دراویدی) در تلنگانه است.

آند پیرو چه دینی هستند؟

دین غالب میان آند هندوئیسم، با محوریت خدایان خانه و روستا است.