اروتیک جاروارها

جاروارها قبیله‌ای از استان سند در جنوب پاکستان‌اند که عموماً در شمار تبارهای بسیار بلوچ‌تبار این استان قرار می‌گیرند: خانواده‌هایی که نیاکانشان طی چند قرن از ارتفاعات بلوچستان فرود آمدند و در زندگی یکجانشین دشت رود سند ادغام شدند. آنچه جاروار را متمایز می‌کند، خود نام است. این نام به‌عنوان نام خانوادگی به کار می‌رود، از طریق پدر به ارث می‌رسد و فرد را در شبکه‌ای از خویشاوندی قرار می‌دهد که هنوز در روستاهای سند برای ازدواج، اختلافات زمین و وفاداری سیاسی اهمیت دارد. شهری در منطقه غوتکی، در شمال دورافتادهٔ استان، همین نام را دارد و خانواده‌های جاروار فراتر از آن در مناطق کشاورزی و در شهرهایی چون حیدرآباد و کراچی پراکنده‌اند.

مانند بیشتر گروه‌های بلوچ‌تبار در سند، جاروارهای امروز به زبان‌های اطرافشان سخن می‌گویند نه بلوچی. سندی زبان روزمره است و سرایکی در بخش‌های بالایی نزدیک مرز پنجاب رایج است. هر دو از زبان‌های هندوآریایی‌اند، پس این تغییر از یک مرز زبانی واقعی گذشت: بلوچی زبانی ایرانی است و به کردی و فارسی نزدیک‌تر است تا به هر زبانی که در کناره‌های سند گفته شود. این هویت از تغییر زبان جان به در برد. در سند فردی می‌تواند از نظر زبان، پوشش و جهان‌بینی کاملاً سندی باشد و با این حال به‌لحاظ تبار بلوچ به شمار آید، و هیچ‌کس این را متناقض نمی‌داند. این ترتیب میان سال‌های 1783 و 1843 تثبیت شد، زمانی که تالپورها، خود خاندانی بلوچ، بر سند حکومت می‌کردند و طایفه‌های بلوچ تا فتح بریتانیایی در سراسر استان زمین و پست‌های نظامی در اختیار داشتند.

جاروارها مسلمان‌اند و زندگی مذهبی‌شان در مسیر آشنای سند جریان دارد: رعایت آیین‌های مسجد در کنار ارادت به قدیسان صوفی، دیدار از جشن‌های زیارتگاه‌ها و شعر شاه عبداللطیف بهتائی که بیش از آنکه خوانده شود، آواز خوانده می‌شود. معاش سنتی بر کشاورزی و دامداری در زمین‌های آبیاری‌شده با کانال تکیه داشت، در نظمی روستایی که هنوز را ملاکان بزرگ و ریش‌سفیدان قبیله شکل می‌دهند که پیش از رسیدن اختلاف به دادگاه آن را حل می‌کنند. تحصیل و مهاجرت به شهرها این نظم را سست کرده، اما از میان نبرده است. معلم، وکیل یا مغازه‌دار جاروار در شهرستان هنوز می‌داند خانواده‌اش در قبیله کجا قرار دارد، و هنگام ترتیب دادن ازدواج این پرسش همچنان مطرح می‌شود.

تاریخ مکتوب قبیله اندک است. بیشتر آنچه دست�به دست می‌شود بر پایه شجره‌نامه‌های شفاهی است و گزارش‌های جغرافیایی استعماری که قبایل سند را فهرست کرده‌اند به‌ندرت دربارهٔ هیچ‌یک از آنها سخن زیادی گفته‌اند. این نکته را باید در نظر داشت. جاروارها مردمی با سرزمین مادری جداگانه یا فرهنگی جداگانه نیستند. آنان یک تبار نام‌دار در درون جامعه بلوچ سندی‌اند که با نسب، نه با عرف، متمایز می‌شوند.