اروتیک برهمن‌های گاود ساراسوات

می‌توان خانواده‌ی گاود سارسوات را با سه چیز بازشناخت: زبانی که با آن بحث و جدل می‌کنند، معبدی که پاسخگوی آن هستند، و ماهی‌ای که بر سفره‌شان است. زبان کونکانی است، زبانی هندوآریایی در کرانه‌ای که بیشتر زبان‌های دیگرش دراویدی‌اند، و کونکانی سارسوات بسته به جایی که خانواده در آن ساکن شده، واژگانی از کانادایی، مالایالامی، مراتی یا پرتغالی گرفته است. معبد، کولادواتا است که تقریباً همیشه در خود گوا قرار دارد: منگشی، شانتادورگا، ماهالاسا، رامنات، دامودار. خانواده‌هایی که سه قرن در مانگالورو یا کوچی ماندگار شده‌اند هنوز خود را با نام خدایی که از میان این خدایان از آن ایشان است می‌شناسانند و هنوز راهی این سفر می‌شوند. اما ماهی غافلگیرکننده است. طایفه‌های برهمن در جاهای دیگر به‌طور معمول گیاه‌خوارند. سارسوات‌ها غذاهای دریایی می‌خورند و توضیح درونی دیرینه‌ای برای آن دارند که به قحطی و اجازه مربوط می‌شود. نارگیل، کوکم و تپال بیشتر کار چاشنی‌زدن را انجام می‌دهند.

نام این گروه ادعایی را در خود دارد: نسب به برهمنانی که کنار رود سارسواتی می‌زیستند و چون آن رود خشکید، کوچ کردند، و گاود آنان را در شمار شاخه‌های برهمنِ شمالی قرار می‌دهد نه جنوبی. این را باید روایت خود جامعه از خویش دانست. آنچه مستند است، رویدادهای پس از 1510 است. حکومت پرتغال و دادگاه تفتیش عقاید به پرستش در معابد در فتوحات قدیم پایان دادند و خانواده‌ها خدایان خود را از آن سوی رود به سوی شرق، به پوندا بردند، جایی که اقتدار بیجاپور و پس از آن مراتاها برقرار بود. به همین دلیل امروز بسیاری از معابد بزرگ گوا در یک تالوکا قرار دارند. برخی دیگر دورتر رفتند، تا اوتارا کانادا، اودوپی، دکشینا کانادا و کرانه‌ی کرالا. شمار بسیار زیادی ماندند و تغییر دین دادند؛ از همین رو بامون‌های کاتولیک گوا با خویشاوندان هندوی خود در نام خانوادگی، روستاها و گاهی گوترا شریک‌اند. برخلاف معمول برای برهمنان، این جامعه نه فقط به کاهنی بلکه به دفاتر حسابداری و تجارت روی آورد: نام‌های شنوی، کامت، پرابهو، نادکرنی و نایک از مناصب درآمد و دبیری یا از نام روستاها برآمده‌اند، و تا اوایل سده‌ی بیستم، خانواده‌های سارسوات در مانگالور و اودوپی بانک‌هایی بنیان نهادند که بسی فراتر از آن منطقه رشد کردند. این جامعه بر پایه‌ی صومعه‌ها دسته‌بندی می‌شود: خانواده‌های اسمارتا زیر نظر کاوالی، و خانواده‌های ویشنَوا زیر نظر کاشی و پارتاگالی؛ این شکاف را می‌توان از نشان‌های پیشانی در یک عروسی خواند. سال بر محور چاوات، جشن گانش، می‌چرخد، با ماتولی‌ای از میوه و برگ جنگلی که بالای بت آویخته می‌شود.