اروتیک دانووار

نام این قوم به سرزمین اشاره دارد. دانووار معمولاً به واژه‌ی دون نسبت داده می‌شود که اصطلاحی قدیمی برای دره‌های داخلی و هموار میان کوه‌های نپال است. از دیرباز که کسی درباره‌ی آنان نوشته، دانووارها در آنجا زیسته‌اند؛ در کف دره‌ها و کنار رودخانه‌ها، در تپه‌های پایین و در ترای درونی، در مناطقی چون سیندهولی، کاوره‌پالانچوک، ماکوانپور و اودایپور. ماهی می‌گرفتند، زمین‌های هموار را کشت می‌کردند و نزدیک آب خانه می‌ساختند، در سرزمینی که بیشتر غریبه‌ها به دلیلی عملی از آن دوری می‌کردند. مالاریا در آن رایج بود و ساکنان دره‌ها به شیوه‌ای با آن زندگی می‌کردند که تازه‌واردان نمی‌توانستند.

این واقعیت همه‌چیز پس از آن را شکل داد. دانووارها به مجموعه‌ای سست از مردمان دره‌نشین تعلق دارند که همراه با ماجهی، بوته، دارای و کومال، این دشت‌های پست را نگه داشتند، در حالی که جمعیت‌های تپه‌ها و دشت‌ها از آن دوری می‌کردند. این ترتیب در میانه‌ی قرن بیستم از هم گسست. ریشه‌کنی مالاریا در دهه‌های 1950 و 1960 دره‌ها را به روی مهاجران تپه‌نشین گشود. جوامع دانووار در زمین‌هایی که مدت‌ها روی آن‌ها کار کرده بودند تحت فشار قرار گرفتند، و اغلب بدون مدارک یا پولی که بتوانند آن‌ها را نگه دارند. نپال اکنون آنان را در میان ملیت‌های بومی که به‌رسمیت شناخته شده‌اند به شمار می‌آورد و آنان را از حاشیه‌نشین‌ترین این گروه‌ها می‌داند.

زبان آنان از خودشان است. دانووار زبانی هندوآریایی است که با نپالی خویشاوند است اما گویشی از آن نیست. این زبان یکی از چند زبان هندوآریایی کوچک ریشه‌دار در دره‌های درونی نپال است، در کنار زبان‌های بوته، دارای و ماجهی، و هیچ وجه اشتراکی با زبان‌های تبتی-برمایی که در بالاتر از همان کوه‌ها صحبت می‌شوند ندارد. جایگاهش در حال لغزش است: تقریباً همه‌ی دانووارها نپالی حرف می‌زنند و در بسیاری از روستاها جوانان به‌طور پیش‌فرض از نپالی استفاده می‌کنند. نام دانووار رای نیز دیده می‌شود که با کیرانتی رای شرق نپال اشتباه گرفته می‌شود. آنها دو قوم جدا با زبان‌های نامرتبط‌اند.

زندگی دینی از الگوی رایج روستاهای نپال پیروی می‌کند، جایی که آیین‌های کهن‌تر زیر دین اصلی ادامه دارند. بیشتر دانووارها خود را هندو می‌دانند و جشن‌های بزرگ را برگزار می‌کنند، از جمله داشین و تیهار. در خانه، عادات کهن ادامه دارد: نذورات برای نیاکان و خدایان خانه، و فراخواندن درمانگران سنتی هنگامی که بیماری یا بدشانسی علتی فراتر از بدن به نظر برسد. بسیاری از دانووارها هنوز در دره‌هایی زندگی می‌کنند که پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌هایشان می‌شناختند. ماهی‌گیری بیشتر جای خود را به کشاورزی مختلط و کار مزدی داده و بسیاری از مردان جوان اکنون در کاتماندو یا خارج از کشور کار می‌کنند.