اروتیک بهوتادا

بهوتادا کشاورزان شخم‌زن اهل ارتفاعات‌اند، جایی که جنوب ایالت اودیشا به منطقه باستار در ایالت چهاتیس‌گار می‌رسد. مزرعه برنجِ ثابت بیش از هر چیز دیگر از آنان حکایت می‌کند. این بخش از هند بیشتر با کشت جابه‌جایی روی دامنه‌های جنگلی شناخته می‌شود، اما بهوتادا مدت‌هاست در دره‌ها مزارع ثابت را کشت می‌کنند و در روستاهای دائمی زندگی می‌کنند. سرزمین اصلی آنان ناحیه نابارانگ‌پور است. جماعت‌هایی نیز در کوراپوت همسایه و آن سوی مرز ایالتی در باستار وجود دارند، جایی که همین مردم را بهاترا می‌نامند. سوابق دولتی این نام را به شکل‌های گوناگون می‌نویسند، از جمله بهوترا و بهاتّرا، و هر دو ایالت آنان را در شمار قبایل ثبت‌شده آورده‌اند.

زبان آنان، بهاتری، از زبان‌های هندوآریایی است و با اودیا خویشاوندی نزدیک دارد. این وضعیت بهوتادا را در جایگاهی غیرمعمول قرار می‌دهد. زبانشان با زبان دشت‌ها مرتبط است، با این حال در منطقه‌ای زندگی می‌کنند که زبان‌های دراویدی مانند گوندی و کویی نیز در آن گفت‌وگو می‌شوند. بیشتر بزرگسالان به‌آسانی به اودیا تغییر زبان می‌دهند و در باستار بسیاری از آنان از هالبی، زبان قدیمی بازار این منطقه، نیز استفاده می‌کنند. بهاتری خط اختصاصی ندارد، از این رو هنگام نوشته شدن از حروف اودیا یا دواناگاری بهره می‌گیرد.

زندگی مذهبی به‌طور کلی هندویی است، با نشانه‌های محلی پررنگ. الهه‌های روستایی و خدایان زمین در لحظات کلیدی سال کشاورزی گرامی داشته می‌شوند، از جمله نخستین خوردن برنج تازه، و آیین‌های خانگی صورت‌های هندویی را با آداب قبیله‌ای کهن‌تر درمی‌آمیزند. جامعه در تبارهای برون‌همسر سازمان یافته است و جماعت درون خود رتبه‌بندی شده است. مردم‌نگاران در اودیشا تقسیمی میان بهوتادای بادا، یعنی بزرگ‌تر، و سانا، یعنی کوچک‌تر، ثبت کرده‌اند و بهاترای باستار نیز بخش‌های رتبه‌بندی‌شده خاص خود را دارند.

سیاست خطوطی بر بهوتادا کشیده که خودشان نکشیده بودند. نابارانگ‌پور مدت‌ها زیر فرمان پادشاهان جیپور بود، در حالی که باستار یک ایالت شاهزاده‌نشین جداگانه بود. امروز مرز میان اودیشا و چهاتیس‌گار آنچه را در واقع یک مردم واحد است به دو بخش تقسیم می‌کند، مردمی که تبارها و زبانشان مشترک است. بهوتادا از قبایل بزرگ‌تر اودیشا هستند. در بیشتر روستاها، کشت برنج امروز با مدرسه، کار مزدی فصلی و سفر به شهر مرکز ناحیه همراه شده است و نشانه‌های کهن هویت کنار گذاشته نشده‌اند.