اروتیک تیواها

تیوا که در سوابق استعماری به نام لالونگ ثبت شده است، نامی که بسیاری از ایشان امروز آن را نمی‌پذیرند، در تپه‌پایه‌ها و دشت‌هایی زندگی می‌کنند که آسام به میگهالایا می‌رسد. جغرافیا این مردم را به دو جامعه تقسیم کرده که به‌طور محسوسی از یکدیگر فاصله گرفته‌اند. تیوای تپه‌نشین که عمدتاً در ناحیه‌های کاربی آنگلانگ و کاربی آنگلانگ غربی و آن‌سوی مرز در ری‌بهوی ایالت میگهالایا زندگی می‌کنند، نسب مادری، شوراهای سنتی روستا و زندگی دینی‌ای را حفظ کرده‌اند که بر خدایان بومی و ارواح نیاکان متمرکز است. تیوای دشت‌نشین که در ناحیه‌های پست موریگائون و ناگائون ساکن‌اند، نسب پدری دارند، کامل‌تر در جامعه هندوی آسامی‌زبان ادغام شده‌اند و در بسیاری از روستاها در زندگی روزمره به‌طور عمده از زبان تیوا به سوی آسامی روی آورده‌اند. همان مردم، دو مسیر: انشقاقی که تقریباً دقیقاً با ارتفاع از سطح دریا منطبق است.

زبان تیوا به شاخه سال از خانواده زبان‌های چینی-تبتی تعلق دارد و در کنار زبان‌های بودو، گارو و رابها قرار می‌گیرد، نه در کنار آسامی هندوآریایی که در اطراف ایشان رایج است. در میان تیوای تپه‌نشین این زبان هنوز زبان خانه است؛ در میان تیوای دشت‌نشین در خطر فراموشی است و بیشتر در واژگان آیینی باقی مانده تا در گفت‌وگوی روزمره. هندوئیسم این جامعه لایه‌لایه است: نفوذ ویشنوی از راه جنبش اکاسارانا در آسام سده‌های میانه وارد شد و زندگی دینی عمومی را بازساخت، اما در زیر آن، آیین خانگی و آیین تبار همچنان حول فرا و ماهادیو می‌چرخد؛ نام‌های تیوایی برای نیروهایی که پیش از واژگان سانسکریتی‌ای پدید آمده‌اند که اکنون بر رویشان نشسته است. این دو نظام بدون آشتی کامل کنار هم زیست می‌کنند و بیشتر تیوا‌ها بسته به موقعیت، ساده‌وار میان آن دو جابه‌جا می‌شوند.

پیشینه سیاسی‌ای که ارزش شناخت دارد، راج گوبها است؛ پادشاهی کوچک تیوایی که به‌عنوان دولت خراج‌گزار هم زیر سلطه اهوم‌ها و هم بریتانیایی‌ها بقا یافت و به جامعه‌ای سنت پادشاهی مستمر و خاص خود را بخشید، در زمانی که بیشتر مردم تپه‌نشین اطراف مدت‌ها پیش از نظر اداری جذب شده بودند. پادشاه گوبها هنوز به‌عنوان چهره تشریفاتی وجود دارد و مراسم سه‌روزه جونبیل ملا را که هر ژانویه در تالابی هلال‌شکل نزدیک جاگیرود برگزار می‌شود رهبری می‌کند؛ جایی که بازرگانان تیوا، کاربی، خاسی و جینتیا گرد هم می‌آیند برای آنچه یکی از آخرین بازارهای مبادله‌ای فعال در جنوب آسیاست، بدون جابه‌جایی پول، تنها کالا. جشن دیگری که سال را تعیین می‌کند، وانچووا است، جشن پس از برداشت تیوای تپه‌نشین که با رقص لانگخون و حساب بازده سال بر پایه تبار مشخص می‌شود. امروز شمار تیوا‌ها حدود 370,000 نفر است؛ به‌عنوان قبیله فهرست‌شده در آسام و به‌عنوان شورای خودمختار در میگهالایا شناخته می‌شوند و مانند بسیاری از شمال‌شرقی هند، میان فشارهای همسان‌سازی و تلاشی پایدار و آگاهانه برای حفظ نهادهای خود، چانه می‌زنند.