اروتیک بداگاها

باداگاها مردم کشاورز فلات نیلگیری هستند، سکوی علفزار مرتفعی در غرب ایالت تامیل نادو که در ارتفاع شش تا هشت هزار فوت قرار دارد و شب‌ها در هر ماهی از سال آن‌قدر سرد می‌شود که به پتو نیاز باشد. نام آنان عموماً به معنای شمالی‌ها خوانده می‌شود، که با روایت خودشان از خویش همخوانی دارد: آنان از سرزمین میسور به سوی جنوب مهاجرت کردند، احتمالاً در قرن شانزدهم یا هفدهم، و در روستاهای کوچکی به نام هَتی بر فلات ساکن شدند. هَتی یک واحد اجتماعی واقعی است، نه صرفاً یک نشانی. کدخدا، شورای ریش‌سفیدان، معبد و گورستان ویژهٔ خود را دارد، و باداگاها هنوز خود را با نام هَتی‌ای که به آن تعلق دارند معرفی می‌کنند.

زبان، که آن نیز باداگا نامیده می‌شود، دراویدی است و آن‌قدر به کنّادا نزدیک است که زبان‌شناسان یک سده بر سر این جدل کرده‌اند که آیا آن را زبانی مستقل بنامند یا شاخه‌ای بسیار کهن از آن. اما دربارهٔ خود باداگاها تردیدی نیست. عجیب‌ترین ویژگی آن نظام مصوت‌هاست: باداگا به‌عنوان زبانی ثبت شده که میان مصوت‌های ساده، نیم‌پیچشی و پیچشی کامل تمایز می‌گذارد، تمایزی سه‌گانه که تقریباً بی‌نظیر است و گویشوران مسن‌تر آن را محکم‌تر از جوانان نگه می‌دارند.

دین هندوی است، اما هندویی نیلگیری. چهرهٔ اصلی هِتای آمّان است که جشن دسامبرش، هِتای هَبّا، هنوز مردم را از هر شهری که کار آنان را به آن برده باشد به هَتی‌های زادگاهشان بازمی‌گرداند. برای قرن‌ها باداگاها یکی از چهار ضلع مبادله‌ای میان مردمان دیگر فلات بودند: غلهٔ آنان در برابر لبنیات گاومیش تودا، فلزکاری و موسیقی تشییع جنازهٔ کوتا، محصولات جنگل کورومبا و حمایت آیینی. انسان‌شناسان دهه‌ها این ترتیب را بررسی کرده‌اند. این نظام بیشتر از هم پاشیده است، هرچند گروه‌های کوتا هنوز برای نواختن استخدام می‌شوند. خود جامعه به گروه‌های درون‌همسری تقسیم شده است: گائودا، هاروا، آدیکاری، کاناکا، توریا و دیگران که در میان خود رتبه‌بندی شده‌اند و تنها درون گروه خود ازدواج می‌کنند.

نقشه‌برداران بریتانیایی در دههٔ 1820 به این تپه‌ها رسیدند و اوتاکامند پس از آن آمد، و اقتصاد فلات حول بازدیدکنندگان بازسازی شد: ارزن جای خود را به سیب‌زمینی و سبزیجات دیگر داد، سپس به چای رسید، و امروز خانوارهای بسیاری از باداگاها کشاورزان خرده‌پایی هستند که یک یا دو جریب برگ چای کشت می‌کنند و آن را به کارخانه می‌فروشند. ناظران قرن نوزدهم مراسم تشییع جنازه‌ای را ثبت کردند که در آن گناهان مرده به گوساله‌ای منتقل می‌شد که سپس آزادانه رهایش می‌کردند؛ این مراسم تا حد زیادی از میان رفته، اما همان چیزی است که بیگانگان همیشه ثبتش کرده‌اند. آنچه خود باداگاها بر سرش بحث می‌کنند پایگاه است: آنان به‌عنوان طبقهٔ عقب‌مانده، نه قبیلهٔ فهرست‌شده، در تامیل نادو طبقه‌بندی شده‌اند و دهه‌ها برای به رسمیت شناخته شدن به‌عنوان قبیله مبارزه کرده‌اند، بی‌آنکه به آن برسند.